R 6 - Szkoła cz. II
Lekcja zleciała swoim powolnym rytmem. Dzwonek wyrwał dziewczynę z zadumy. Rozejrzała się , Intruz właśnie zebrał rzeczy i powoli rusza do wyjścia. Skinął na Przemka, który, albo się zdaje, albo jest blady jak ściana. Co za dziwny typ - pomyślała z niechęcią.
- Hej- słyszę, tuż przy swoim ramieniu, kiedy idę w stronę drzwi.
Z całych sił zmusiła się, żeby nie odskoczyć. Po co robić z siebie większe dziwadło? Więc, jak normalny człowiek, odwróciła tylko głowę. Dziewczyna, o krótkich czarnych włosach, które ciągle, bezskutecznie próbuje zatknąć za ucho. Ta, która tak szeptała wcześniej z Intruzem.
- Hej. - Zmusiła się, żeby nadać temu słowu pozytywne brzmienie.
- Jestem Basia - uśmiecha się.
- Alicja- poinformowała ją, chociaż była przekonana, że ona doskonale o tym wie.
- Chciałam się zapytać, bo tak jakoś niezręcznie mi - zmieszała się wyraźnie.
Wyszły z sali i przesuwamy się nieco na bok, żeby nie blokować przejścia.
- Widzisz, ja mam okropne zaległości z matmy i Florek powiedział, że chętnie mi pomoże. Tylko, że ja nie wiem, czy... - wahała się - Czy nie masz nic przeciwko?
Ala spojrzała na nią zaskoczona. Nie bardzo rozumiała, co ma na myśli. Chciał ją uczyć, ależ proszę bardzo. Co mnie to obchodzi?
- On nie jest moją własnością - wzruszyła ramionami. Policzki Basi pokrył gwałtowny rumieniec. - Czemu ma mnie obchodzić, co ci obiecał?
Dziewczyna rozgląda się bezradnie w około. Mocniej ścisnęła książki.
- Przepraszam, nie chciałam, żeby to zabrzmiało jakoś..
- Nieważne - wzruszyła ramionami, już miała coś powiedzieć, żeby załagodzić całą sytuację. Ale wtedy właśnie podchodzi Intruz z Przemkiem.
- Boże, Aluś, czasem jesteś taka gruboskórna. Jak ty chcesz, żeby ludzie cię polubili?- Intruz stje za plecami Basi.
Mówi to głośno. Czuła, że palą ją policzki. Część osób odwraca się w ich stronę. Zrobiło jej się niedobrze. Co się właściwie stało? Czemu ten Idiota obraża mnie na samym środku korytarza? Ludzie zaczęli szeptać, wciąż patrząc na nią. Czuła, że szczypią ją oczy. Łzy chcą się wydostać.
Jeszcze tego brakowało, żebym rozpłakała się. Na środku korytarza. Przed nimi wszystkimi. Zrobiła więc jedyną rzecz, jaką mogę zrobić.
Odwróciła się na pięcie i odeszła.
Szybkim krokiem. Z całych sił powstrzymując się, żeby nie pobiec.
Tak to jest, kiedy dajesz ludziom podejść zbyt blisko. Potem wykorzystują przeciw tobie, to, czego się dowiedzieli.
Zatrzymała się, dopiero dwie ulice od swojego domu. Właściwie, nawet nie interesowało jej, co powie matka.
Dzięki Bogu dziś piątek - pomyślała. To oznacza, że nikogo nie będzie o tej porze w domu. Otarła łzy rękawem i przyspiesza kroku.
Nikogo, nie potrzebuję.
Czuła się, jak przekuty balon.
Cała poranna energia, cały dobry nastrój, uleciał gdzieś, w cholerę. I DOBRZE! Z impetem otworzyła drzwi wejściowe, zabrała po drodze kawałek ciasta i zamknęła się w pokoju.
Włączyła Pożeracza i usadowiła się w fotelu.
I przysięgam, że jeżeli ktoś, tu dziś wejdzie, urwę mu głowę.
* * *
Florian za późno ugryzł się w język. Nie sądził jednak, że jego słowa odniosą aż taki skutek. Kiedy zobaczył, jak Alicja walczy ze łzami, poczuł się jak ostatnia łajza.
Co gorsze, ona po prostu zwiała..
Ledwo mógł wysiedzieć na lekcji. Nerwowo obracał długopis w palcach. Nie ma rady, jeżeli nie znajdzie jej podczas przerwy, będzie musiał zerwać się z lekcji. Zaraz po szkole, jedzie z matką do babci, do stolicy. Wrócą dopiero w poniedziałek, późnym wieczorem.
A on, idiota, nawet nie ma jej komórki..
Boże, pomyślał, gdyby ona była normalna, nie robiłaby takiej afery. No ale nie była. Była Alką, a on wiedział, że nie zamieniłby tej dzikuski, na żadną inną.
* * *
Lekcja. Jak dawno ja byłem na lekcji. Tak samo skupiałem się na tym co słucha nauczycielka jak ostatnio kiedy byłem w szkole. Pewnie mówiła coś bardzo fascynującego. Ale dla mnie bardziej interesujący był zegar obok godła Polski. Dzwonek. Poruszam się powoli. Jakbym zastygł. Dlaczego ona mi nie odpisuje? Ech. No dobra. Czas spakować swoje rzeczy. Kątem oka widzę jak Blondi rozmawia z jakąś dziewczyną. Najpierw jedna się czerwieni, potem druga. Poszedłem za Florkiem, który siedział dwie ławki ode mnie.
- Boże, Aluś, czasem jesteś taka gruboskórna. Jak ty chcesz, żeby ludzie cię polubili? - Jak to usłyszałem aż schyliłem głowę; to jakiś odruch bezwarunkowy, czy coś. Na miejscu tej Ali, to bym chyba eksplodował.
Na kolejnej lekcji dziewczyna się już nie pojawiła. Wrażliwa.
Lekcja była tak samo fantastyczna jak poprzednia. Tym razem oglądałem ludzi w mojej klasie. Florkowi... chlorek-Florek... dobra, nieważne... jemu zrobiło się przykro. Widać było wyraz niepokoju na jego twarzy. Denerwował się. Właściwie też bym się denerwował gdybym przez przypadek - a chyba mu się wymsknęło - obraził swoją dziewczynę.
Parę lekcji po prostu przeegzystowałem i poszedłem do domu. Po ciężkim piątku wreszcie dom. Teraz się cieszyłem, że do niego wracam. To jest dobre uczucie. W szkole nie było aż tak źle, chociaż to dopiero pierwszy dzień. Nauczyciele się produkują, a uczniowie ich olewają. W klasie są same dzieciaki. Dla mnie dzieciaki, bo jestem starszy. Zrobiłem sobie parę kanapek. Później włączyłem komputer i zobaczyłem wiadomość od niej. Wytężyłem wzrok i nie uwierzyłem własnym oczom.
* * *
Ktoś dzwonił do drzwi.
Niech dzwoni, dziewczyna spojrzała na zegarek. Lekcje kończyłaby i tak dopiero za ponad godzinę.
- Nikogo nie ma w domu - mruknęła, odpalając kolejny epizod, ulubionego serialu.
Otworzyła oczy i nie wiedziała czy jest noc, czy dzień. Jaki w ogóle jest dzień tygodnia? Sobota, a może już niedziela.
Znowu mam swoją jazdę - stwierdziła.
Po pokoju niesie się szum Pożeracza, a ona w dresie leżała na łóżku. Zastanawiała się, czy chce jej się jeszcze spać. Właściwie, to nic jej się nie chciało. Czuję pustkę i beznadzieję. Naciągnęła kołdrę na głowę i zniknęła.
O jak by to było fajnie, zniknąć.
Naturalnie nie zmienia się nic, łącznie z bólem jaki czuła.
Wczoraj dostała wiadomość od Asamiego. Był chory, dlatego nie przyszedł. Pewnie umierał, skoro nie był w stanie nawet napisać smsa.Kolejny idiota.
"Może to i lepiej. Nie potrzebni mi znajomi. Właściwie po co mamy się spotykać?"
Nawet nie czekała na jego odpowiedz. Wylogowała się. Nie chciała już wchodzić na ten portal.
Może pójdę nad morze - pomyślała. - Tylko najpierw muszę ustalić, jaki dziś dzień.
Szła leśną, piaszczystą ścieżką i już wiedziała, że to był błąd. Ten cały spacer. To miejsce jest naznaczone obecnością Intruza. Niemal go widziała. Jak to się stało, że pozwoliłam mu podejść tak blisko?
Było w nim coś takiego, że człowiek czuje się swobodnie.
Westchnęła nad swoimi przemyśleniami. Słońce świeci trochę za mocno. Nie lubię upałów. Jestem dzieckiem zimy. Uśmiechnęła się. Tak, dobrze czuję się, kiedy wszystko w około jest martwe.
Niepotrzebnie wyszła z domu. Jednak wracała niespiesznym krokiem. Po co mam się niby spieszyć?
Kiedy weszła do domu, już wiedziała jak bardzo się myliła. Z kuchni wychyla się głowa Programistki, niczym kamera, która przyłapała złodziei na gorącym uczynku.
Ubrała się w bladoróżową sukienkę i buty na płaskiej podeszwie. Czuję zapowiedz kłopotów. Ona nigdy nie rusza się z domu bez szpilek.
- Jeszcze nie gotowa? - pyta sucho.
Gotowa? Gotowa na co? Nerwowo przeszukuję pamięć.
Matka tymczasem bierze się pod boki i mruży oczy.
- Alicjo, co się z Tobą dzieje? Może zadzwonię do Doroty i..
- Nie potrzebuję terapii - protestuję gwałtownie.
- Myślałam, że już jest lepiej. Nowa szkoła dała Ci nową szansę..
- Nic się nie dzieje - oznajmiała lodowato.- po prostu mi przypomnij.
- Mamy doroczny piknik dla podopiecznych Instytutu - powiedziała, jakby to było oczywiste.
- A co ja mam z tym wspólnego?- Zmarszczyłam brwi.
- Idziesz ze mną oczywiście.
No tak. Oczywiście!
Alicja już dawno temu odkryła, że buntowanie się przeciw Programistce, nie daje żadnych efektów. Potrafiła przetrzymać wszystko. Mój bunt zatem zawsze wracał i kopał mnie w tyłek. Zacisnęła więc zęby i nerwowo przygładziła swoją idiotyczną sukienkę.
Miała chabrowy odcień. Jest obrzydliwie słodka i dziewczęca. Moje buty pasują do torebki. Czy może spotkać mnie jeszcze coś gorszego? Okazuje się że tak. Wśród masy ludzi zgromadzonych na snobistycznym trawniku, widzę Taliba. Znowu ubrany w ciemne ciuchy. Wygląda, jakby dawno nie miał styczności ze słońcem. Może jest wampirem? Przynajmniej byłoby ciekawiej. Ale nie, to po prostu kolejny popapraniec.
Jej palce zaciskają się na ohydnie ekologicznym, kubku jednorazowym. Programistka zniknęła w grupie nadętych profesorów. A ona stała, jak kołek wśród tej obcej masy. I fakt, że są obcy zupełnie jej nie przeszkadza. Ot, zupełnie nieinteresujący mnie tłum.
Większość jej nawet nie zauważy, a reszta zapomni po kilku godzinach. Najlepiej usiąść gdzieś i po prostu to przeczekać. Wypiła łyk chłodnego soku i jeszcze raz rzuciła spojrzeniem w stronę Taliba.
Ma opuszczoną głowę, właśnie rusza w kierunku wyjścia. Co on mnie właściwie obchodzi? Ciekawe, co na tą jego ucieczkę powiedzą rodzice. Nie zastanawiała się długo. Ruszyła w jego stronę. Mam kilka godzin do zabicia.
- Już zwiewasz?- spytała przecinając mu drogę. Spojrzała na niego z drwiącym uśmieszkiem, którego nauczyła się od Intruza. - Słabo.
Rano dostałem telefon od mojej terapeutki. Jakiś piknik, obecność obowiązkowa. Dlaczego życie musi być takie trudne? Ale pójdę. Nawet się zastanawiałem czy ubrać się jakoś jaśniej, ale stwierdziłem, że wolę to w sobie chociaż zostawić - najlepiej się czuję w czarnym, bo jestem nocnym stworzeniem (które musi harować w dzień, taki tam paradoks). Rano wyszedłem.
Piknik miał się odbyć na terenie instytutu. Poszedłem spokojnym krokiem jeńca wojennego i starałem się nie zgubić. Było ładnie, ale na tym kończyły się zalety. Chodziłem to w tą, to we w tą. Przywitałem się z panią Martą. Zaraz potem chodziłem sobie i podziwiałem wdzięcznie liście oraz drzewa. Tak, zdecydowanie ładnie.
Rozglądałem się i przeszła mnie ochota by zwiać. Poczułem jak wzmaga się wiatr, wtedy przypomniał się świat.
Gdzie jest wyjście?
Nie chcę tu zostać ani chwili dłużej. Ręce zaczęły mi drżeć. Co ja tu robię?
Dobra. Uspokój się! Którędy przyszedłeś? Tak! Tam musi być też wyjście. Jakie to oczywiste!
Ruszyłem bardzo szybkim krokiem i byłem speszony tym co mnie tutaj przygniatało. To nie moje miejsce. To nie tutaj powinienem być.
- Już zwiewasz? - Zwróciła się do mnie pewna dziewczyna. - Słabo.
Spojrzałem na nią. Boże! Ja ją skądś znam. Ona jest z mojej klasy. Uspokój się idioto! Raz, dwa, trzy... okej, jestem spokojny. Patrzę w przestrzeń. Zdobyłem się wreszcie na odwagę, żeby jej odpowiedzieć.
- Co tu robisz?
- Marnuję kilka godzin swojego życia - wzruszyła ramionami - chcesz coś zjeść?
Spojrzałem na nią i nie wiedziałem co odpowiedzieć. Jedyną osobą, która oferowała mi jakiś posiłek to moja matka. Nie widziałem jej od ponad roku. Ale to było dziwne. Ona wskazała głową na stoły. Fantastycznie. Ciekawe czy za darmo? Mój żołądek dawał mi znak, że najwyższa pora na jakieś śniadanie. Bo oczywiście w domu zapomniałem. O takich obojętnych porach jadałem, że to nigdy nie była jakaś stała godzina.
- Na co masz ochotę?
- Żeby stąd zwiać- odrzekłem stojąc zgarbiony, z opuszczoną głową. Nie chciałem tam być. Za dużo ludzi. Za ładnie.
- No to chodź - I odeszła. Tak po prostu. To jest takie łatwe?
Poszedłem za nią. Czułem jak robię się czerwony na policzkach. Co się dzieje? Ale jak to? Szedłem za nią. Ręce miałem w kieszeniach. Co mogę zrobić? Nie wiem czy chcę od niej uciec. Mam dać szansę, sobie... jej? Dobra. Widzę jak ukazuje się mały park i ona usiadła na ławce.
Nawet nie spojrzała na kartkę, która była na ławeczce. Co prawda karteczka była ładna i mała, ale ważna. Zastanawiałem się czy usiąść, ale i tak te ubrania miały iść do prania. Usiadłem.
- Skąd w ogóle jesteś? - zagadnęła i patrzyła na mnie.
- Ale...?
- No wiesz. Nie wyglądasz jakbyś był w tym mieście. Skąd się przeprowadziłeś?
- Ogólnie... wychowałem się na wsi. - Zrobiło mi się głupio. Jestem wsiunem.
- Trochę widać. - Odpowiedziała i zajrzała do ciastka, żeby upewnić się, czy nadal je ma. Fantastycznie, to była obelga? - Od dawna tutaj mieszkasz?
- Dwa lata.
- Jesteś chyba trochę starszy niż reszta klasy... - zauważyła.
- Normalnie byłbym w klasie maturalnej teraz.
- A czemu nie jesteś? - Teraz patrzyła na mnie wyraźnie zaciekawiona.
- Muszę mówić?
- Nie, nie musisz. - Po raz pierwszy w jej oczach zobaczyłem zrozumienie. To było... coś ciekawego. Jeszcze u nikogo z moich rówieśników nie widziałem tego. Zawsze patrzyli na mnie jakbym był jakiś wyobcowany. Taki też się stałem.
- Nie pasowałem tam - wypaliłem.
- Rozumiem, sama chyba też tu nie pasuję... - zaczęła. Zdziwiła mnie, przecież ma chłopaka, znaczy chyba ma. Jest ładna i w ogóle.
- Jak to? Przecież masz chłopaka, dobrze się dogadujesz. Znacznie lepiej niż ja. - Wtedy widziałem w jej oczach szczere zdziwienie. Nie? Pudło? Jestem kretynem?
- Naprawdę mnie taką widzisz?
- Eee... tak. - Wypaliłem i poczułem, że zaraz mi eksploduje głowa ze wstydu. Chcę załagodzić sytuację. Co robić? Co robić? Co robić? Wiem! - Nie wiem czy wiesz...
- Hm? - mruknęła zabierając się za ciastko.
- ... na tej ławce była karteczka.
- No i co w związku z tym?
- No... Na niej był napis... "świeżo malowane". - Zaraz mi się dostanie w mordę. Jak Boga kocham!
* * *
Unosi głowę i patrzył na nią, jakby ją widział pierwszy raz w życiu. W jego stalowych oczach wyraźnie widziała lęk. Zbyt późno go ukrył. Teraz miał puste spojrzenie. Ale ona już wiedziała.
On jest taki jak ja.
Właściwie, to ten etap mam już za sobą, ale nadal wiem jak to jest. Ja przynajmniej już nie boję się wychodzić z domu, a ludzie...
Są mi po prostu obojętni. Nie dostrzegam w nich zagrożenia. Ignoruje ich i trzymam na dystans.
Było dobrze, dopóki nie pojawił się Intruz.
Myślenie o nim irytowało ją.
- Co tu robisz?- pyta tym swoim zardzewiałym głosem.
- Marnuję kilka godzin swojego życia - wzruszyła ramionami- chcesz coś zjeść?
Patrzył na nią podejrzliwie. Zupełnie się tym nie przejmuje. Jest tak samo pobabrany jak ja. Czemu mam się nim przejmować?
Wskazała głową w kierunku długich stołów, pokrytych białymi obrusami. Krzątają się w okół nich pingwiny z tacami i talerzami. Eleganckie żarcie. Westchnęła ciężko. Większość nie nadaje się do niczego.
Ale za to desery... Poezja.
- Na co masz ochotę?- spytała wskazując kelnerowi dwa, smakowicie wyglądające ciacha.
- Żeby stąd zwiać - mówi stojąc zgarbiony, z opuszczoną głową.
Biorę drugą taką samą porcję.
- No to chodź- mówię i idę w stronę wyjścia.
Niedaleko jest mały park i ławki.
Ławka, park i rozmowa z Talibem. Nawet po łyknięciu najdziwniejszych proszków, nie wymyśliłabym takiego scenariusza. W dodatku , co on do mnie mówi...
- Jak to? Przecież masz chłopaka, dobrze się dogadujesz. Znacznie lepiej niż ja.
Jakiego chłopaka?! Czy ludzie naprawdę są tacy powierzchowni? Fakt, że Intruz bezustannie narusza moją przestrzeń prywatną, ma świadczyć o naszej relacji?
Śmieszne.
- Naprawdę mnie taką widzisz? - spytała dziwnym tonem.
Chłopak wyraźnie się spłoszył. Pewnie zaraz zmieni temat. Może ucieknie? No i proszę, bredzi o jakiejś kartce na ławce. Mam ochotę przewrócić oczami. Naprawdę trudno mi się powstrzymać.
-No... Na niej był napis... "świeżo malowane" - powiedział bardzo cicho.
Nie no, poważnie? Zerknęła do tyłu i widzę, że tył chabrowej niegdyś sukienki, ma obecnie kolor brązowy.
Wzruszyła ramionami. Przecież, to nie tak, że kocham tę sukienkę.
Spokojnie wróciła do boskiego ciastka. Talib nic nie mówi, więc patrzyła na niego. Wyglądał, jakby czekał na jakiś atak z jej strony.
- Czemu nie jesz? - Jak rany, co za dziwak.
Wybałusza na nią te swoje srebrne gały. Otwiera i zamyka usta. Wygląda trochę jak ryba.
Nie mogła się powstrzymać. Wybuchła śmiechem.
* * *
Wracałem do domu.
Ciekawa rozmowa. Nie sądziłem, że otworzę się przed jakąś dziewczyną. Oraz nie sądziłem, że ona wybuchnie śmiechem. Myślałem, że wybuchnie gniewem i będzie rzucać mięsem, lawą i ogniem. Ale... w stosunkach międzyludzkich to jestem jednak na poziomie embrionu. Chociaż i nawet nie... Ech, jakie to dołujące. Szedłem wolnym krokiem. Czułem się trochę jakbym był we śnie.
Czyli wszystko mnie mija, a ja jakbym stał w miejscu. Po prostu obraz się przesuwał. Nie, to nie było to złe uczucie. Moje myśli mi uciekały. Wracały do wydarzeń sprzed paru chwil. Nie sądziłem, że ona się nie przejmie.
Ale siedzieliśmy tam razem, a moje czarne ciuchy teraz są do wyrzucenia. Właściwie od dawna ich nie prałem, więc nie jest aż taki żal.
Boże, Przemek - Talib, weź się w garść, bo nie potrafię się skupić!