środa, 14 maja 2014

Rozdział VI


R 6 - Szkoła cz. II



    Lekcja zleciała swoim powolnym rytmem. Dzwonek wyrwał dziewczynę z zadumy. Rozejrzała się , Intruz właśnie zebrał rzeczy i powoli rusza do wyjścia. Skinął na Przemka, który, albo się zdaje, albo jest blady jak ściana. Co za dziwny typ - pomyślała z niechęcią.
    - Hej- słyszę, tuż przy swoim ramieniu, kiedy idę w stronę drzwi.
    Z całych sił zmusiła się, żeby nie odskoczyć. Po co robić z siebie większe dziwadło? Więc, jak normalny człowiek, odwróciła tylko głowę. Dziewczyna, o krótkich czarnych włosach, które ciągle, bezskutecznie próbuje zatknąć za ucho. Ta, która tak szeptała wcześniej z Intruzem.
    - Hej. - Zmusiła się, żeby nadać temu słowu pozytywne brzmienie.
    - Jestem Basia - uśmiecha się.
    - Alicja- poinformowała ją, chociaż była przekonana, że ona doskonale o tym wie.
    - Chciałam się zapytać, bo tak jakoś niezręcznie mi - zmieszała się wyraźnie.
    Wyszły z sali i przesuwamy się nieco na bok, żeby nie blokować przejścia.
    - Widzisz, ja mam okropne zaległości z matmy i Florek powiedział, że chętnie mi pomoże. Tylko, że ja nie wiem, czy... - wahała się - Czy nie masz nic przeciwko?
    Ala spojrzała na nią zaskoczona. Nie bardzo rozumiała, co ma na myśli. Chciał ją uczyć, ależ proszę bardzo. Co mnie to obchodzi?
    - On nie jest moją własnością - wzruszyła ramionami. Policzki Basi pokrył gwałtowny rumieniec. - Czemu ma mnie obchodzić, co ci obiecał?
    Dziewczyna rozgląda się bezradnie w około. Mocniej ścisnęła książki.
    - Przepraszam, nie chciałam, żeby to zabrzmiało jakoś..
    - Nieważne - wzruszyła ramionami, już miała coś powiedzieć, żeby załagodzić całą sytuację. Ale wtedy właśnie podchodzi Intruz z Przemkiem.
    - Boże, Aluś, czasem jesteś taka gruboskórna. Jak ty chcesz, żeby ludzie cię polubili?- Intruz stje za plecami Basi.
    Mówi to głośno. Czuła, że palą ją policzki. Część osób odwraca się w ich stronę. Zrobiło jej się niedobrze. Co się właściwie stało? Czemu ten Idiota obraża mnie na samym środku korytarza? Ludzie zaczęli szeptać, wciąż patrząc na nią. Czuła, że szczypią ją oczy. Łzy chcą się wydostać.
    Jeszcze tego brakowało, żebym rozpłakała się. Na środku korytarza. Przed nimi wszystkimi. Zrobiła więc jedyną rzecz, jaką mogę zrobić.
    Odwróciła się na pięcie i odeszła.
    Szybkim krokiem. Z całych sił powstrzymując się, żeby nie pobiec.
    Tak to jest, kiedy dajesz ludziom podejść zbyt blisko. Potem wykorzystują przeciw tobie, to, czego się dowiedzieli.
    Zatrzymała się, dopiero dwie ulice od swojego domu. Właściwie, nawet nie interesowało jej, co powie matka.
    Dzięki Bogu dziś piątek - pomyślała. To oznacza, że nikogo nie będzie o tej porze w domu.    Otarła łzy rękawem i przyspiesza kroku.
    Nikogo, nie potrzebuję.

    Czuła się, jak przekuty balon.
    Cała poranna energia, cały dobry nastrój, uleciał gdzieś, w cholerę. I DOBRZE
! Z impetem otworzyła drzwi wejściowe, zabrała po drodze kawałek ciasta i zamknęła się w pokoju.
    Włączyła Pożeracza i usadowiła się w fotelu.
    I przysięgam, że jeżeli ktoś, tu dziś wejdzie, urwę mu głowę.



                                                              *            *            *

    Florian za późno ugryzł się w język. Nie sądził jednak, że jego słowa odniosą aż taki skutek. Kiedy zobaczył, jak Alicja walczy ze łzami, poczuł się jak ostatnia łajza.
    Co gorsze, ona po prostu zwiała..
    Ledwo mógł wysiedzieć na lekcji. Nerwowo obracał długopis w palcach. Nie ma rady, jeżeli nie znajdzie jej podczas przerwy, będzie musiał zerwać się z lekcji. Zaraz po szkole, jedzie z matką do babci, do stolicy. Wrócą dopiero w poniedziałek, późnym wieczorem.
    A on, idiota, nawet nie ma jej komórki..
    Boże, pomyślał, gdyby ona była normalna, nie robiłaby takiej afery. No ale nie była. Była Alką, a on wiedział, że nie zamieniłby tej dzikuski, na żadną inną.

                                                                *             *            *

    Lekcja. Jak dawno ja byłem na lekcji. Tak samo skupiałem się na tym co słucha nauczycielka jak ostatnio kiedy byłem w szkole. Pewnie mówiła coś bardzo fascynującego. Ale dla mnie bardziej interesujący był zegar obok godła Polski. Dzwonek. Poruszam się powoli. Jakbym zastygł. Dlaczego ona mi nie odpisuje? Ech. No dobra. Czas spakować swoje rzeczy. Kątem oka widzę jak Blondi rozmawia z jakąś dziewczyną. Najpierw jedna się czerwieni, potem druga. Poszedłem za Florkiem, który siedział dwie ławki ode mnie.
    - Boże, Aluś, czasem jesteś taka gruboskórna. Jak ty chcesz, żeby ludzie cię polubili? - Jak to usłyszałem aż schyliłem głowę; to jakiś odruch bezwarunkowy, czy coś. Na miejscu tej Ali, to bym chyba eksplodował.


    Na kolejnej lekcji dziewczyna się już nie pojawiła. Wrażliwa.
    Lekcja była tak samo fantastyczna jak poprzednia. Tym razem oglądałem ludzi w mojej klasie. Florkowi... chlorek-Florek... dobra, nieważne... jemu zrobiło się przykro. Widać było wyraz niepokoju na jego twarzy. Denerwował się. Właściwie też bym się denerwował gdybym przez przypadek - a chyba mu się wymsknęło - obraził swoją dziewczynę.

    Parę lekcji po prostu przeegzystowałem i poszedłem do domu. Po ciężkim piątku wreszcie dom. Teraz się cieszyłem, że do niego wracam. To jest dobre uczucie. W szkole nie było aż tak źle, chociaż to dopiero pierwszy dzień. Nauczyciele się produkują, a uczniowie ich olewają. W klasie są same dzieciaki. Dla mnie dzieciaki, bo jestem starszy. Zrobiłem sobie parę kanapek. Później włączyłem komputer i zobaczyłem wiadomość od niej. Wytężyłem wzrok i nie uwierzyłem własnym oczom.


                                                                   *    *    *

    Ktoś dzwonił do drzwi.
    Niech dzwoni, dziewczyna spojrzała na zegarek. Lekcje kończyłaby i tak dopiero za ponad godzinę.
    - Nikogo nie ma w domu - mruknęła, odpalając kolejny epizod, ulubionego serialu.



    Otworzyła oczy i nie wiedziała czy jest noc, czy dzień.    Jaki w ogóle jest dzień tygodnia? Sobota, a może już niedziela.
    Znowu mam swoją jazdę - stwierdziła.
    Po pokoju niesie się szum Pożeracza, a ona w dresie leżała na łóżku. Zastanawiała się, czy chce jej się jeszcze spać. Właściwie, to nic jej się nie chciało. Czuję pustkę i beznadzieję. Naciągnęła kołdrę na głowę i zniknęła.
    O jak by to było fajnie, zniknąć.
    Naturalnie nie zmienia się nic, łącznie z bólem jaki czuła.
    Wczoraj dostała wiadomość od Asamiego. Był chory, dlatego nie przyszedł. Pewnie umierał, skoro nie był w stanie nawet napisać smsa.Kolejny idiota.
    "Może to i lepiej. Nie potrzebni mi znajomi. Właściwie po co mamy się spotykać?"
    Nawet nie czekała na jego odpowiedz. Wylogowała się. Nie chciała już wchodzić na ten portal.
    Może pójdę nad morze - pomyślała. - Tylko najpierw muszę ustalić, jaki dziś dzień.

    Szła leśną, piaszczystą ścieżką i już wiedziała, że to był błąd. Ten cały spacer. To miejsce jest naznaczone obecnością Intruza. Niemal go widziała. Jak to się stało, że pozwoliłam mu podejść tak blisko?
    Było w nim coś takiego, że człowiek czuje się swobodnie.
    Westchnęła nad swoimi przemyśleniami. Słońce świeci trochę za mocno. Nie lubię upałów. Jestem dzieckiem zimy. Uśmiechnęła się. Tak, dobrze czuję się, kiedy wszystko w około jest martwe.
    Niepotrzebnie wyszła z domu. Jednak wracała niespiesznym krokiem. Po co mam się niby spieszyć?
    Kiedy weszła do domu, już wiedziała jak bardzo się myliła. Z kuchni wychyla się głowa Programistki, niczym kamera, która przyłapała złodziei na gorącym uczynku.
    Ubrała się w bladoróżową sukienkę i buty na płaskiej podeszwie. Czuję zapowiedz kłopotów. Ona nigdy nie rusza się z domu bez szpilek.
    - Jeszcze nie gotowa? - pyta sucho.
    Gotowa? Gotowa na co? Nerwowo przeszukuję pamięć.
    Matka tymczasem bierze się pod boki i mruży oczy.
    - Alicjo, co się z Tobą dzieje? Może zadzwonię do Doroty i..
    - Nie potrzebuję terapii - protestuję gwałtownie.
    - Myślałam, że już jest lepiej. Nowa szkoła dała Ci nową szansę..
    - Nic się nie dzieje - oznajmiała lodowato.- po prostu mi przypomnij.
    - Mamy doroczny piknik dla podopiecznych Instytutu - powiedziała, jakby to było oczywiste.
    - A co ja mam z tym wspólnego?- Zmarszczyłam brwi.
    - Idziesz ze mną oczywiście.
    No tak. Oczywiście!


    Alicja już dawno temu odkryła, że buntowanie się przeciw Programistce, nie daje żadnych efektów. Potrafiła przetrzymać wszystko. Mój bunt zatem zawsze wracał i kopał mnie w tyłek. Zacisnęła więc zęby i nerwowo przygładziła swoją idiotyczną sukienkę.
    Miała chabrowy odcień. Jest obrzydliwie słodka i dziewczęca. Moje buty pasują do torebki. Czy może spotkać mnie jeszcze coś gorszego? Okazuje się że tak. Wśród masy ludzi zgromadzonych na snobistycznym trawniku, widzę Taliba. Znowu ubrany w ciemne ciuchy. Wygląda, jakby dawno nie miał styczności ze słońcem. Może jest wampirem? Przynajmniej byłoby ciekawiej. Ale nie, to po prostu kolejny popapraniec.
     Jej palce zaciskają się na ohydnie ekologicznym, kubku jednorazowym. Programistka zniknęła w grupie nadętych profesorów. A ona stała, jak kołek wśród tej obcej masy. I fakt, że są obcy zupełnie jej nie przeszkadza. Ot, zupełnie nieinteresujący mnie tłum.
    Większość jej nawet nie zauważy, a reszta zapomni po kilku godzinach. Najlepiej usiąść gdzieś i po prostu to przeczekać. Wypiła łyk chłodnego soku i jeszcze raz rzuciła spojrzeniem w stronę Taliba.
    Ma opuszczoną głowę, właśnie rusza w kierunku wyjścia. Co on mnie właściwie obchodzi? Ciekawe, co na tą jego ucieczkę powiedzą rodzice. Nie zastanawiała się długo. Ruszyła w jego stronę. Mam kilka godzin do zabicia.
    - Już zwiewasz?- spytała przecinając mu drogę. Spojrzała na niego z drwiącym uśmieszkiem, którego nauczyła się od Intruza. - Słabo.



    Rano dostałem telefon od mojej terapeutki. Jakiś piknik, obecność obowiązkowa. Dlaczego życie musi być takie trudne? Ale pójdę. Nawet się zastanawiałem czy ubrać się jakoś jaśniej, ale stwierdziłem, że wolę to w sobie chociaż zostawić - najlepiej się czuję w czarnym, bo jestem nocnym stworzeniem (które musi harować w dzień, taki tam paradoks). Rano wyszedłem.
    Piknik miał się odbyć na terenie instytutu. Poszedłem spokojnym krokiem jeńca wojennego i starałem się nie zgubić. Było ładnie, ale na tym kończyły się zalety. Chodziłem to w tą, to we w tą. Przywitałem się z panią Martą. Zaraz potem chodziłem sobie i podziwiałem wdzięcznie liście oraz drzewa. Tak, zdecydowanie ładnie.
    Rozglądałem się i przeszła mnie ochota by zwiać. Poczułem jak wzmaga się wiatr, wtedy przypomniał się świat.
    Gdzie jest wyjście?
     Nie chcę tu zostać ani chwili dłużej. Ręce zaczęły mi drżeć. Co ja tu robię?
     Dobra. Uspokój się! Którędy przyszedłeś? Tak! Tam musi być też wyjście. Jakie to oczywiste!
    Ruszyłem bardzo szybkim krokiem i byłem speszony tym co mnie tutaj przygniatało. To nie moje miejsce. To nie tutaj powinienem być.
    - Już zwiewasz? - Zwróciła się do mnie pewna dziewczyna. - Słabo.
    Spojrzałem na nią. Boże! Ja ją skądś znam. Ona jest z mojej klasy. Uspokój się idioto! Raz, dwa, trzy... okej, jestem spokojny. Patrzę w przestrzeń. Zdobyłem się wreszcie na odwagę, żeby jej odpowiedzieć.
    - Co tu robisz?
    - Marnuję kilka godzin swojego życia - wzruszyła ramionami - chcesz coś zjeść?
    Spojrzałem na nią i nie wiedziałem co odpowiedzieć. Jedyną osobą, która oferowała mi jakiś posiłek to moja matka. Nie widziałem jej od ponad roku. Ale to było dziwne. Ona wskazała głową na stoły. Fantastycznie. Ciekawe czy za darmo? Mój żołądek dawał mi znak, że najwyższa pora na jakieś śniadanie. Bo oczywiście w domu zapomniałem. O takich obojętnych porach jadałem, że to nigdy nie była jakaś stała godzina.
    - Na co masz ochotę?
    - Żeby stąd zwiać- odrzekłem stojąc zgarbiony, z opuszczoną głową. Nie chciałem tam być. Za dużo ludzi. Za ładnie.
    - No to chodź - I odeszła. Tak po prostu. To jest takie łatwe?
    Poszedłem za nią. Czułem jak robię się czerwony na policzkach. Co się dzieje? Ale jak to? Szedłem za nią. Ręce miałem w kieszeniach. Co mogę zrobić? Nie wiem czy chcę od niej uciec. Mam dać szansę, sobie... jej? Dobra. Widzę jak ukazuje się mały park i ona usiadła na ławce.
    Nawet nie spojrzała na kartkę, która była na ławeczce. Co prawda karteczka była ładna i mała, ale ważna. Zastanawiałem się czy usiąść, ale i tak te ubrania miały iść do prania. Usiadłem.
    - Skąd w ogóle jesteś? - zagadnęła i patrzyła na mnie.
    - Ale...?
    - No wiesz. Nie wyglądasz jakbyś był w tym mieście. Skąd się przeprowadziłeś?
    - Ogólnie... wychowałem się na wsi. - Zrobiło mi się głupio. Jestem wsiunem.
    - Trochę widać. - Odpowiedziała i zajrzała do ciastka, żeby upewnić się, czy nadal je ma. Fantastycznie, to była obelga? - Od dawna tutaj mieszkasz?
    - Dwa lata.
    - Jesteś chyba trochę starszy niż reszta klasy... - zauważyła.
    - Normalnie byłbym w klasie maturalnej teraz.
    - A czemu nie jesteś? - Teraz patrzyła na mnie wyraźnie zaciekawiona.
    - Muszę mówić?
    - Nie, nie musisz. - Po raz pierwszy w jej oczach zobaczyłem zrozumienie. To było... coś ciekawego. Jeszcze u nikogo z moich rówieśników nie widziałem tego. Zawsze patrzyli na mnie jakbym był jakiś wyobcowany. Taki też się stałem.
    - Nie pasowałem tam - wypaliłem.
    - Rozumiem, sama chyba też tu nie pasuję... - zaczęła. Zdziwiła mnie, przecież ma chłopaka, znaczy chyba ma. Jest ładna i w ogóle.
    - Jak to? Przecież masz chłopaka, dobrze się dogadujesz. Znacznie lepiej niż ja. - Wtedy widziałem w jej oczach szczere zdziwienie. Nie? Pudło? Jestem kretynem?
    - Naprawdę mnie taką widzisz?
    - Eee... tak. - Wypaliłem i poczułem, że zaraz mi eksploduje głowa ze wstydu. Chcę załagodzić sytuację. Co robić? Co robić? Co robić? Wiem! - Nie wiem czy wiesz...
    - Hm? - mruknęła zabierając się za ciastko.
    - ... na tej ławce była karteczka.
    - No i co w związku z tym?
    - No... Na niej był napis... "świeżo malowane". - Zaraz mi się dostanie w mordę. Jak Boga kocham!


                                                              *    *    *

    Unosi głowę i patrzył na nią, jakby ją widział pierwszy raz w życiu. W jego stalowych oczach wyraźnie widziała lęk. Zbyt późno go ukrył. Teraz miał puste spojrzenie. Ale ona już wiedziała.
    On jest taki jak ja.
    Właściwie, to ten etap mam już za sobą, ale nadal wiem jak to jest. Ja przynajmniej już nie boję się wychodzić z domu, a ludzie...
    Są mi po prostu obojętni. Nie dostrzegam w nich zagrożenia. Ignoruje ich i trzymam na dystans.
    Było dobrze, dopóki nie pojawił się Intruz.

    Myślenie o nim irytowało ją.
    - Co tu robisz?- pyta tym swoim zardzewiałym głosem.
    - Marnuję kilka godzin swojego życia - wzruszyła ramionami- chcesz coś zjeść?
    Patrzył na nią podejrzliwie. Zupełnie się tym nie przejmuje. Jest tak samo pobabrany jak ja. Czemu mam się nim przejmować?
    Wskazała głową w kierunku długich stołów, pokrytych białymi obrusami. Krzątają się w okół nich pingwiny z tacami i talerzami. Eleganckie żarcie. Westchnęła ciężko. Większość nie nadaje się do niczego.
    Ale za to desery... Poezja.

    - Na co masz ochotę?- spytała wskazując kelnerowi dwa, smakowicie wyglądające ciacha.
    - Żeby stąd zwiać - mówi stojąc zgarbiony, z opuszczoną głową.
    Biorę drugą taką samą porcję.
    - No to chodź- mówię i idę w stronę wyjścia.
    Niedaleko jest mały park i ławki.
    Ławka, park i rozmowa z Talibem. Nawet po łyknięciu najdziwniejszych proszków, nie wymyśliłabym takiego scenariusza. W dodatku , co on do mnie mówi...
    - Jak to? Przecież masz chłopaka, dobrze się dogadujesz. Znacznie lepiej niż ja.
    Jakiego chłopaka?! Czy ludzie naprawdę są tacy powierzchowni? Fakt, że Intruz bezustannie narusza moją przestrzeń prywatną, ma świadczyć o naszej relacji?
    Śmieszne.
    - Naprawdę mnie taką widzisz? - spytała dziwnym tonem.
    Chłopak wyraźnie się spłoszył. Pewnie zaraz zmieni temat. Może ucieknie? No i proszę, bredzi o jakiejś kartce na ławce. Mam ochotę przewrócić oczami. Naprawdę trudno mi się powstrzymać.
    -No... Na niej był napis... "świeżo malowane" - powiedział bardzo cicho.
    Nie no, poważnie? Zerknęła do tyłu i widzę, że tył chabrowej niegdyś sukienki, ma obecnie kolor brązowy.
    Wzruszyła ramionami. Przecież, to nie tak, że kocham tę sukienkę.
    Spokojnie wróciła do boskiego ciastka. Talib nic nie mówi, więc patrzyła na niego. Wyglądał, jakby czekał na jakiś atak z jej strony.
    - Czemu nie jesz? - Jak rany, co za dziwak.
    Wybałusza na nią te swoje srebrne gały. Otwiera i zamyka usta. Wygląda trochę jak ryba.
    Nie mogła się powstrzymać. Wybuchła śmiechem.


                                                              *    *    *



    Wracałem do domu.
    Ciekawa rozmowa. Nie sądziłem, że otworzę się przed jakąś dziewczyną. Oraz nie sądziłem, że ona wybuchnie śmiechem. Myślałem, że wybuchnie gniewem i będzie rzucać mięsem, lawą i ogniem. Ale... w stosunkach międzyludzkich to jestem jednak na poziomie embrionu. Chociaż i nawet nie... Ech, jakie to dołujące. Szedłem wolnym krokiem. Czułem się trochę jakbym był we śnie.
    Czyli wszystko mnie mija, a ja jakbym stał w miejscu. Po prostu obraz się przesuwał. Nie, to nie było to złe uczucie. Moje myśli mi uciekały. Wracały do wydarzeń sprzed paru chwil. Nie sądziłem, że ona się nie przejmie.
    Ale siedzieliśmy tam razem, a moje czarne ciuchy teraz są do wyrzucenia. Właściwie od dawna ich nie prałem, więc nie jest aż taki żal.
    Boże, Przemek - Talib, weź się w garść, bo nie potrafię się skupić!

wtorek, 13 maja 2014

Rozdział V

R 5 - Szkoła cz. I


Pip...Pip...Pip...
    A co to? Budzik?! Ja go nastawiałem? Nie nastawiałem budzika od dwóch lat!  Co się dzieje?
    Otworzyłem leniwie oczy i ujrzałem świat, taki wrogi i niewyraźny. Okulary? Już są, teraz już jest tylko wrogi. Spojrzałem na zegarek, który nadal dawał o sobie znać. Siódma. Wyłączyłem elektronicznego zabójcę snu i usiadłem. Co ja miałem dzisiaj zrobić?
    W tym momencie nieco adrenalina mi się podniosła. Mam dzisiaj pójść do szkoły. Pani Marta powiedziała, że mi pomoże. O kurde! Wstałem i poszedłem do łazienki. Co jak co, ale trzeba się jakoś przygotować.
    Spojrzałem na swoje odbicie w lustrze. Blady chłopak o niebieskich oczach i długich ciemnych włosach spoglądał na mnie z odbicia. Czy to ja czy to może ktoś z innego wymiaru patrzy na mnie i obserwuje w każdym możliwym odbiciu? Nie, to tylko ja. Przemyłem twarz i uczesałem kłaki.
    Postanowiłem wypić kubek ciepłej kawy. Tam gdzie zwykle. Miałem jeszcze chwilę czasu. Poczekałem aż woda się ugotuje. Otworzyłem okno i zrobiłem głęboki wdech. Ach, ten smród rzeczywistości. Jak dobrze, że przynajmniej kawa ładnie pachnie. Usiadłem tam gdzie zwykle i patrzyłem na świat z wysokości ósmego piętra i powoli sączyłem kawę. Widziałem ludzi, którzy spieszyli się, jak zwykle. Właściwie to sam nie mam za dużo czasu...
    Gdy już byłem gotowy to stałem przed drzwiami z zamierzeniem wyjścia. Ale coś mi ciągle mówiło, żebym nie szedł. Świat jest zły, dobrze o tym wiesz. Tak, istotnie, ale jeżeli nie zacznę walczyć, to zostanę tu do końca świata. Ale czy tak nie jest lepiej? Tu masz schronienie, możesz sobie przeżyć spokojnie...
    W ręku trzymałem klucze, ale nie wiedziałem czy ich użyć, czy nie. Czy wyjść z mieszkania, czy zostać. Z jednej strony chciałem wyjść, uciec od pułapki, w którą wpadłem, ale z drugiej strony dobrze wiedziałem jaki świat jest. Zły. Niedobry. Podły. Ale...
    Postanowiłem najpierw usiąść przed komputerem, żeby znaleźć odpowiedź. A może Ona coś napisała? Siedziałem i patrzyłem się jak głupi. To na zegarek, to na ekran monitora. Ona nic nie napisała. Minuty leciały. Nie, nie mogłem wystawić pani Marty...
    Niechaj świat się kręci dalej, a zło szerzy na tej ziemi, ja wyjdę z mieszkania, by pokonać swe lęki!
    Wyszedłem.

                                                              *           *           *


    Budzik brzęczał już dłuższą chwilę. Zakryła głowę kołdrą i nie miała zamiaru opuszczać swojej fortecy. Już nie wiedziała co najbardziej bolało ją w całym tym wczorajszym bałaganie. To, że Intruz miał rację, fakt, że Asami nie przyszedł, czy to jak bardzo się tym przejęłam.
    A może wszystko na raz.
    Może serio, to po prostu jakiś wariat. W takim układzie powinnam przedstawić go mamie.    Uśmiechnęła się mimo woli.
    Budzik zirytował ją na tyle, że wyłączyła go z głośnym trzaskiem. Nie chciała opuszczać swojej fortecy, ale wiedziała, że gdy zostanie, to będzie mieć gorsze konsekwencje, niż mieli naziści po ataku na Rosję. Oni nie mieli jej matki na froncie, ona by ich zaprogramowała.
    Poczłapała do łazienki i jakimś cudem, udało jej się doprowadzić swoje Ja do porządku. Wczoraj... tyle rzeczy się działo. Nie potrafiła nawet podsumować wszystkiego co się wczoraj stało, ale teraz doszła do wniosku, że to był zupełnie inny dzień niż te wszystkie, które minęły ją, gdy siedziała przed ekranem Pożeracza czasu.
    Patrzyła na swoje odbicie, gdy zaplatała warkocza. A co gdyby zrobić coś szalonego? Uśmiechnęła się paskudnie, na myśl co by powiedziała moja matka, na widok kolczyka w nosie.
    Pewnie nie zauważyłaby.
    Wróciła do pokoju, już przygotowana na walkę z całym światem. Przewróciła oczami, wzięła torbę i wyszła z pokoju. W domu było cicho. Idąc wąskim korytarzem, czuła zapach niedawno parzonej kawy.
    Nie lubię kawy. Lubię jej zapach, lubię dźwięk, kiedy ekspres mieli ciemne ziarna.    Pani Grażynka była w kuchni.
    - Dzień dobry... - przywitała się bez przekonania Alicja.
    - Dzień dobry, Alu - odpowiedziała melodyjnym głosem pulchna gosposia. - Usiądź, zjedz coś.
    - Nie, dziękuję - odparła i wzięła do torby przygotowane kanapki. Nikt inny nie potrafi robić lepszych - pomyślała Alicja i wyszła z kuchni.
    Czy widok Intruza, opartego plecami o mój płot zdziwił mnie? Jeśli chodzi o tego gościa, to już chyba nic mnie nic zdziwi.
    - Zaspało się? - rzucił z tą swoją drwiną.
    - Zamknij się - poradziła mu życzliwie.
    Dziewczyna ruszyła nie czekając na kolegę. Dogonienie jej jednak nie sprawiło mu wielkiej trudności.
    - Widzę, że humor ci wrócił.
    - Nie wiem o czym mówisz - burknęła.
    Nic nie odpowiedział. Szli w milczeniu między blokami. Alicja, choć nie spoglądała na Intruza, to go cały czas czuła obok. O dziwo, wcale jej to nie przeszkadzało. Dziewczyna skręciła w jedną z bocznych uliczek, bo nie lubiła chodzić przy głównej drodze. Poczuła ulgę, gdy weszła w cień ogromnego bloku.
    - Popatrz - powiedział nagle, a jego oddech omiótł jej szyję.
    Przeszył ją dreszcz, nie wdając się w dyskusję spojrzała. Wysoko, nad ich głowami, na oko na ósmym piętrze, na parapecie siedział chłopak. Zatrzymała się gwałtownie, a Intruz wpadł na nią. Chyba tylko cudem nie wylądowali na ziemi.
    - Pokraka - parsknęła śmiechem. Skrzywił się rozcierając miejsce, gdzie walnęła go głową.
    - Czemu ten idiota tak siedzi? - zapytał patrząc w górę. - Przecież może spaść.
    - Może on chce spaść - powiedziała również patrząc na chłopaka.
    Intruz popatrzył na nią zaskoczony.
    - Myślisz, że gdyby chciał skoczyć, trzymałby kubek w ręku?
    - Może rzuciła go dziewczyna, dla Bęcwała z 2d.- Wzruszyłam ramionami. Rzuciła ostatnie spojrzenie, w stronę siedzącego na parapecie szaleńca.
    Zielone oczy rozszerzyły się ze zdumienia.
    - Dlaczego akurat 2d?- Zapytał zdziwiony Intruz.
    - A może on po prostu czeka, aż ktoś mu powie, żeby nie skakał - dodała ciszej.
    Ruszyła w kierunku szkoły.
    Jeden wariat to za mało, żeby usprawiedliwić przed matką nieobecność na zajęciach.   

                                                                  *            *            *


    W środku czekała już na mnie Pani Marta. Podszedłem do niej swoim chwiejnym krokiem.
    - Witaj Przemku, jak się czujesz? - Fantastycznie, czuję się jakbym połknął cały wagon pieprzonych Buddystów! Spokojny jak ocean... tylko z nazwy.
    - Dobrze. - Jednak po jednym dniu dłuższej rozmowy mój głos się nie zmienił. Nadal mam lekko charczący, matowy, metaliczny.
    - Chodź, musimy załatwić parę spraw - rzekła i ruszyła do gabinetu dyrektora, a ja ruszyłem za nią.


    Po dłuższej chwili załatwiania pani Marta nalegała abym doszedł do konkretnej klasy. Mi to wszystko jedno. Jak wyszliśmy z sekretariatu to ona zawołała kogoś. Nie usłyszałem nawet imion. Wiem tylko, że były dwa.
    - Pani Marto, miło Panią widzieć- skłonił się lekko chłopak, który podszedł. Za nim była dziewczyna o blond włosach. Ładna.
    - Lizus - Nadepnęła mu na stopę. Pewnie są parą. Pewnie będą chodzić ze mną do klasy.... zaraz, zaraz. Ja ich widziałem. Racja! Ten chłopak mnie chyba nazwał Talibem. Świetnie! Przynajmniej ta ksywa mi się podoba.
    - Dzień dobry - powiedziała dyrektorka znikając w swoim sanktuarium.
    - Chciałabym, żebyście poznali Przemka. - Powiedziała terapeutka. - Będzie chodził do waszej klasy.
    Fantastycznie. Będę chodzić z tą parką. Właściwie to są mi obojętni. Psycho-Marta westchnęła i rzuciła:
    - Nie bądźcie dzikusami. No już podajcie sobie ręce i zmykajcie na lekcje.
    Atmosfera zrobiła się ciężka. Czułem się jak z ołowiu. Na twarzy dziewczyny widać było odrazę. Więc aż taki straszny jestem? Przecież umyłem włosy! Właściwie to też nie chciałem się z nikim witać, ale cóż. Mus to mus. Walka z samym sobą. Trzeba coś zrobić. Trzeba. Trzeba. Kostrzewa. Nie wiem. Chłopak zrobił krok do przodu.
    - Florek jestem - powiedział spokojnie z delikatnym uśmiechem i lekko przymrużonymi oczyma. Co za kretyńskie imię. Współczuję mu. Jakbym był na jego miejscu poszedłbym do urzędu i bym zmienił imię. Współczuję mu. Dobra. Podam ci tą cholerną łapę.
    - Przemek. - Tylko tyle udało mi się wydusić z siebie. Miałem jeszcze bardziej ochrypnięty głos niż wcześniej. Dziewczyna coś szepnęła.
    - Alicjo, dlaczego się spóźniłaś? Przecież wyszłaś na czas. - zagrzmiała pani Marta, jakby się jej przypomniało, że ma córkę. Byłem nieco zdziwiony.
    - Poszłam trochę okrężną drogą - dziewczyna odpowiedziała nieco skruszonym głosem.
    - Pogadamy w domu. - Pani Marta rzuciła ostrzegawcze spojrzenie i wyszła ze szkoły.
     Później Florian mnie prowadzi do klasy. Już lepsze imię to byłoby Marian. Nawet podobne.

                                                             *           *           *

    Alicja zdała sobie sprawę, że są już spóźnieni. Niepotrzebnie zrobili sobie jeszcze bardziej okrężną drogę. Byli już kilka metrów od szkoły, kiedy Intruz odzywa się.
    - Myślisz, że on skoczy?
    - Tylko dlatego, że tam siedział, nie znaczy, że zaraz skoczy. - Zatrzymała się gwałtowanie. Intruz znowu na nią wpada. Wzdycha ciężko.
    - Czy ty musisz, tak robić?- sapnął. - Dzięki Bogu, że nie masz prawa jazdy.
    Nie słyszała, co mówi. To zupełnie nie ma znaczenia. O mój Boże. Co w szkole robi moja matka? Widzę ją dokładnie, przez oszklone drzwi holu. Rozmawia z dyrektorką. Robi mi się niedobrze. Myśli zaczynają galopować przez głowę, w poszukiwaniu przewinień.
    - Przepraszam. - Intruz unosi dłonie w geście obronnym.- Co się stało?- Pyta, mrużąc oczy.
    Ruchem głowy wskazała na drzwi. Z ogromnym trudem zmusza się do podjęcia marszu. Ostatnie czego mi potrzeba, to spóźnić się tuż przed nosem dyrektorki i matki.
    - Czy to...- zaczyna Intruz
    - Przestań tyle gadać i przydaj się na coś. Zasłoń mnie czy coś..
    Roześmiał się. Pierwszy raz słyszę, jak śmieje się w głos.
    - Wybacz, jestem duży, ale nie szeroki..
    Uderzyła go z rozmachem w żebra.
    - O matko, jesteś nieludzka - wzdycha żałośnie.
Nie czekała na niego. Chcę mieć to po prostu za sobą - pomyślała i poszła w kierunku wejścia do szkoły.
    Ręka jej drżała, kiedy otwierała drzwi.
    Wchodząc do holu dostrzegła, że obok jej matki i dyrektorki stoi jeszcze jakiś chłopak.
    Momentalnie zrobiło jej się jakoś lżej.
    Pewnie chodzi, o kolejnego podopiecznego Programistki.    Spróbowała uspokoić rozszalałe serce.
    Właśnie wtedy, Intruz nachyla się i szepcze, prosto w moje ucho:
    - Czy to czasem nie ten Talib, z wczoraj?
    Nie wiedziała co bardziej podziałało na nią. To, że jest naprawdę blisko, czy to co powiedział.
    Faktycznie ubrany w ciemnie ciuchy, zgarbiony chłopak, wyglądał jakoś znajomo.
    - Alicja - Programistka, wreszcie zwraca na mnie uwagę - Oh i Florian.
    - Busted - mruczy Intruz, szczerząc zęby w uśmiechu Grzecznego chłopca.
    - Pani Marto, miło Panią widzieć- skłonił się lekko.
    -Lizus - syczę, nadeptując mu na stopę.
    Nie zdążył się jednak odgryźć, bo Programistka podjęła przemowę. Dyrektorka, po krótkim "dzień dobry", oddala się, znikając w swojej pieczarze.
    - Chciałabym - ogłosiła Programistka, wskazując na stojącego obok niej chłopaka- żebyście poznali Przemka. Będzie chodził do waszej klasy.
    Dziewczyna rzuciła okiem na Przemka.
    Uciekał spojrzeniem. Wygląda, jakby chciał stąd zwiać szybciej, niż struś Pędziwiatr.
    Intruz nie odzywa się. To jest dziwne, jak na taką paplę.    Jej matka wzdycha.
    - Nie bądźcie dzikusami. No już podajcie sobie ręce i zmykajcie na lekcje.
    W powietrzu zawisa napięcie. Alicja miała wrażenie, że zaraz się udusi. Za żadne skarby, nie chcę dotykać, jakiegoś obcego gościa. Spojrzenie jej matki zdaje się palić. Czuła, że Intruz odsuwa ją delikatnie. Robi krok do przodu i wyciąga dłoń.
    - Florek jestem- mówi swobodnie, z tym swoim dziwnym, drwiącym uśmiechem.
    Ponury Chłopak wyraźnie zmusza się, żeby uścisnąć wyciągniętą, w jego kierunku dłoń.
    - Przemek- przemówił. Jego głoś sprawia wrażenie zupełnie zardzewiałego.
    W tej chwili, jestem wdzięczna Intruzowi, że uratował mnie z tej głupiej sytuacji.
    - Alicjo, dlaczego się spóźniłaś? Przecież wyszłaś na czas - zagrzmiała Programistka.
    - Poszłam trochę okrężną drogą - odpowiedziała trochę udawanym tonem.
    - Pogadamy w domu - zarządziła i wyszła. Niczym Darth Vader z Gwiezdnych Wojen.
    - Chodźmy już- szepnęła, odwracając się na pięcie, a on kiwnął głową.
    Po raz kolejny dotarło do niej, że cieszy się, z faktu, że on po prostu jest. Zacisnęła zęby. A co będzie, kiedy zniknie? Kiedyś znudzi mu się łażenie za mną. Robi mi się nagle przykro. Wcale nie chcę, żeby mu się znudziło. Ale zupełnie nie wiem, jak go zatrzymać.
    Pozwoliła im się wyprzedzić . Pogrążona w swoich myślach, po prostu za nimi szła. Gdyby mnie teraz, ktoś zapytał, w której sali mamy lekcję, nie potrafiłabym odpowiedzieć. Zastanawiała się, pierwszy raz w życiu, co należy właściwie robić, żeby mieć przyjaciół. Na czym, to polega? Ludzie zawsze chcą czegoś w zamian. Czego chce Intruz?

niedziela, 11 maja 2014

Rozdział IV

R 4 - Ala


    Murek na skwerku był ciepły. Nagrzany słońcem. Alicja siedziała przed kawiarnią i nie mogła się doczekać kiedy przyjdzie Asami. Patrzyła na zegarek i denerwowała się. Dokoła nie było zbyt wiele osób, chociaż zazwyczaj nie można się odpędzić od ludzi.
    Kawiarnia miała duże, oszklone witryny, na których ponaklejali różnokolorowe muffinki. Różowe obrusiki, na małych, okrągłych stoliczkach przed wejściem, falowały poruszane delikatnym wiatrem. Chyba trudno o bardziej romantyczne miejsce w tym mieście. Jej żołądek skurczył się gwałtownie.
    W tym samym momencie, tuż przed jej nosem, pojawił się dwukolorowy, kręcony lód. Zamarła wpatrując się w loda, którego trzymała dłoń, niewątpliwie męska, o bardzo ładnych, długich palcach. Ocknęła się słysząc Jego głos.
    - Nie wiedziałem jakie lubisz - powiedział Intruz - więc wziąłem mieszane.
    Zupełnie niezrażony, brakiem jakiejkolwiek reakcji ze strony Ali, usiadł obok niej na murku. Ich kolana niemal się stykały, więc ona się trochę odsunęła.
    - Po co za mną łazisz? - burknęła.
    Idiota. Wszystko zepsuje - pomyślała.
    Alicja spojrzała na wyświetlacz milczącej komórki. Asami powinien pojawić się lada chwila.
    - Martwię się - powiedział miękko.
    Zaskoczona poderwała głowę. To był błąd, bo trafiła prosto na jego spojrzenie. Na ustach Intruza błąkał się drwiący uśmiech.
    - Uważaj, jeszcze pomyślę, że się przejmujesz - powiedziała marząc, by jej twarz wróciła do swojego naturalnego odcienia.
    - Nie byłoby tak źle, gdybyś pomyślała czasem.
    - Nie będziesz mi mówił co mam robić!- Ze złością zeskoczyła z murku.
    - Masz zamiar spotkać się jakimś typem, którego poznałaś przez internet.- Intruz również wstał.
    Dziewczyna poczuła się dziwnie mała. Jednak moja złość nie zgasła, wprost przeciwnie. Butnie zadarła głowę i zaciskając pięści, spojrzałam prosto w Jego oczy.
    Zielone oczy.
    Roześmiał się.
    - Prawie się przestraszyłem - powiedział z drwiną i wyciągną w jej stronę rękę z lodem.
    To było odważne z jego strony. Była naprawdę wściekła. Miała dziką ochotę wziąć tego loda i rozmaślić mu, dokładnie na czubku tego zadufanego czerepu. Oczywiście pewnie by nie sięgnęła, ale...
    Ta myśl jakoś ją rozbawiła. Mimo woli uśmiechnęła się.
    Wzięła loda i wróciłam na murek.
    - Czekoladowe - powiedziała mijając go.
    Uśmiechnął się lekko.
    Również usiadł.
    Milczeli dłuższą chwilę, wpatrując się w słodka kawiarenkę.
    - Nie przyjdzie.- Stwierdził w końcu Intruz.
    - Nie zatrzymuję cię, prawda? - odgryzła się. Przechyliła się i wyrzuciłam serwetkę po lodzie do kosza.
    Westchnął ciężko.
    - Mogę odprowadzić cię do domu.
    - Obejdzie się.
    Posiedział jeszcze chwilkę, potem wstał i poszedł. Siedziała i patrzyła na milczący telefon. Dlaczego nie przyszedł? Oczy zapiekły, a zdradliwe łzy spłynęły po policzkach. Na pewno pomyślał, że nie warto.
    Zielone oczy stojącego nieopodal chłopaka doskonale zarejestrowały łzy. Westchnął ciężko i po raz kolejny przeklął w myślach wirtualnego Padalca. Stał oparty o ścianę budynku, dopóki nie upewnił się, ze zrezygnowana dziewczyna ruszyła w stronę domu, krokiem pozbawionym jakichkolwiek emocji.

                                                        *          *          *


    W pomieszczeniu było pełno książek. Sofa, krzesło, sporych rozmiarów biurko, a na nim ciśnieniomierz, komputer, parę teczek i dużo kartek. Ściany były koloru kawy z mlekiem. Przyjemne pomieszczenie. Emanowało pozytywną energią, jeżeli to można tak nazwać.
    Nie czułem się tam źle, tylko trochę nieswojo, bo nigdy nie dzieliłem się swoimi problemami z obcymi. Po raz pierwszy wyszedłem z domu nie do sklepu. Aż przeszły mnie dreszcze.
    Terapeutka zaprosiła gestem, żebym usiadł naprzeciwko jej biurka.
    - Witam w moich skromnych progach. - Ha! Bardzo skromnych! - Co cie do mnie sprowadza panie Przemysławie?
    Uuu, jak oficjalnie.
    - Dzień... dobry... - bąknąłem, pustka w głowie, ból w wątrobie. Nie wiem co powiedzieć, więc zrobiłem pauzę.
    - Masz metaliczny głos. Długo jego nie używałeś. - Zaskoczyła mnie. Oglądała Milczenie Owiec i nawet postanowiła wziąć stamtąd cytat. Ja na jej miejscu bym tego nie zrobił.
    - Ma pani rację... Bo widzi pani. Nawet nie wiem od czego zacząć...
    - Najlepiej od początku. Chyba, że wolisz się skupić na czym innym. Może powiedz mi w takim razie jak się teraz czujesz?
    - Jestem... trochę zdenerwowany - powiedziałem i mi głos zaczął drżeć
    - Rozumiem, pewnie nie byłeś jeszcze na takim spotkaniu. Opowiedz może czego ode mnie oczekujesz. Pamiętaj, że jestem tutaj aby ci pomóc.
    Poczułem od niej falę ciepła i troski, jakiej nigdy nie zaznałem od swojej matki. Ona chyba naprawdę wie co robi, a przynajmniej szczerze chce pomóc. Powiem coś o sobie, ale nie potrafię się otworzyć. Nigdy nie rozmawiałem wcześniej o swoich problemach. Powiedzieć to? Tak? Nie? Nie wiem. Error. Nie, nie mogę uciec.
    - Nie rozmawiałem nigdy wcześniej o moim problemach - wypaliłem i zrobiłem się czerwony.
    - Rozumiem, więc to dla ciebie pewnie trudne, po raz pierwszy się otworzyć przed kimś. Chcesz żebym zadawała ci pytania?
    Nie wiem! Kobieto! Ty jesteś terapeutką!
    - Chyba tak będzie dobrze - powiedziałem bez przekonania.
    - Chodzisz do szkoły?
    - Nie.
    - Dlaczego?
    - Bo... - No co mam powiedzieć?! Chyba prawdę. - Bo... jak byłem w pierwszej klasie to... Z...zawaliłem sprawę, później nie mogłem wrócić. Nie umiałem. Nie potrafiłem.
    - A co się takiego stało, że przestałeś chodzić?
    - Nie potrafiłem się dopasować do klasy.
    - Dokuczali ci?
    Wsadzali śmietnik na głowę, kradli mi rzeczy, dołowali, psychicznie niszczyli, próbowali podpalić.
    - Nie. - Dobra, nie dokuczali specjalnie.
    - W której klasie byś był teraz?
    - W maturalnej.
    - Chciałbyś spróbować jeszcze raz?
    - Ale... co?
    - Iść do szkoły. Może warto wykonać taki krok. Zawsze masz szansę, rok szkolny dopiero co się zaczął. Masz teraz wyjątkową szansę.
    Niby nie zaszkodzi spróbować. Ale...
    - Trochę się boję.
    - Spróbuj sprecyzować swój lęk.
    - Nie chcę być odrzucony. Nauczyłem się żyć samemu i jestem dość... dziwny. Nie uważam się za takiego co pasuje do społeczeństwa - powiedziałem wyczekując obrzydzenia w jej niebieskich oczach. Nie znalazłem takowego.
    - Każdy pasuje do społeczeństwa. Myślę, że ty pasujesz bardzo dobrze. Jesteś inteligentny i potrafisz kierować rozmową. - Przeleciała przeze mnie fala docenienia. Niesamowite ciepło. Jeszcze nigdy czegoś takiego nie słyszałem. Podobało mi się. Mów mi więcej! - Myślę, że mógłbyś się łatwo odnaleźć. Masz tutaj kogoś bliskiego?
    - Mieszkam sam.
    - Jesteś do tego samodzielny. Jestem naprawdę pod wrażeniem.
    - Dziękuję... ale to chyba nic takiego.
    - Ale to jest bardzo dużo, ile masz lat?
    - Osiemnaście.
    - No widzisz, masz osiemnaście lat, mieszkasz sam, potrafisz wyżyć. Pewnie mieszkasz samemu od przyjścia do pierwszej klasy liceum, więc musiałeś bardzo szybko nauczyć się życia w drastyczny sposób. Skupiłeś się głównie na tym, za dużo rzeczy się w twoim życiu zmieniło, a potrzebowałeś czasu, żeby to wszystko poukładać. Teraz przyszedł czas na kolejne zmiany, dlatego przyszedłeś do mnie. - Krótka pauza. - Chciałbyś naprawdę się zmienić?
    - Tak. - Jestem pod wrażeniem.
    - Chęć to jest podstawa. Bez niej bardzo ciężko jest cokolwiek zmieniać. Myślę, że jesteś w miarę otwarty, chciałabym się umówić na kolejną wizytę z tobą. Zainteresowałeś mnie. Coś cię jeszcze dręczy o czym chciałbyś porozmawiać?
    To dobrze czy źle, że ona chce jeszcze raz mnie widzieć? Nie wiem. Czy mam o czym porozmawiać? Nawet nie wiem co powiedzieć. Ona tak cierpliwie czeka na odpowiedź, a ja tak długo się zastanawiam. Ech! Aż mi się głupio robi.
    - Posiadam czasami... negatywne myśli. - Wyrwało mi się.
    - Jakie? - Zacisnąłem wargi. Ona zmieniła ton. Już nie było tak przyjemnie. Trochę chłodu jej weszło. Ale muszę odpowiedzieć. - Jakie masz myśli? - Powtórzyła.
    - No... samobójcze.
    - Jak one się objawiają?
    - Zazwyczaj gdy siedzę na parapecie. Chciałbym spaść.
    - Dlaczego siadasz na ten parapet?
    - Lubię patrzeć na widoki. Na miasto. Na Bloki. Na ludzi.
    - Na którym piętrze mieszkasz? - zapytała i patrzyła mi głęboko w oczy.
    - Ósmym. - Skrzywiła się, ale nie nawiązała do tego.
    - Jak często masz te myśli?
    - Nie za często. Czasami.
    - Jak one są silne i jak sobie z nimi radzisz?
    - Odkładam to na później. Czasami silniejsze, czasami słabsze. - Powiedziałem po dłuższej chwili zastanawiania się.
    - A ostatnio jakie były?
    - Często się zmieniają. Za często, żeby sprecyzować.
    - Ostatnio jakie były? - ciągnęła dalej.
    - Raczej słabsze. - Zaczynała mnie męczyć ta rozmowa.
    - Cieszę się, że przyszedłeś tutaj. - Czemu?
    - Ja...eee... chyba też.
    - Chciałbyś wrócić do tej szkoły?
    - Nie wiem... może warto?
    - Mogę ci pomóc. Mogłabym ci pomóc się dostać do tej szkoły.
    Dlaczego? Dlaczego ona chce pomagać?
    - A... mogłaby pani?
    - Pewnie. Jutro przyjdź rano do Liceum Ogólnokształcącego numer 3. Będę o ósmej czekać przed wejściem na ciebie.
    - Dobrze. - Nie mam opcji się wycofać. Co ja, do cholery, właśnie zrobiłem?!
    - Czy jest jeszcze coś o czym chciałbyś mi powiedzieć? - O nie. Nie chcę rozmawiać już. Wyczerpałem swój limit na rozmowy na najbliższy czas.
    - Nie. - Powiedziałem i chamsko się spojrzałem jej w twarz. Aż po chwili mi się głupio zrobiło.
    - Dobrze. Tak więc myślę, że jesteśmy umówieni na jutro pod szkołą.
    - Ile muszę zapłacić?
    - Na razie nic. - O? Jak to? - Nie chcę od ciebie pieniędzy, bo wiem, że mieszkasz sam i musisz oszczędzać każdy grosz, żeby przeżyć.
    Chyba to przez te niemyte włosy. Jednak zaoszczędziłem stówę. Ale fajnie!
    - W takim razie... do widzenia.
    - Do jutra Przemysławie.
    Pani Marta. Ciekawa osoba. Aż się dziwię, dlaczego tak bardzo chce pomóc ludziom? Wyszedłem z jej gabinetu i kierowałem się przez las do domu. Było przed osiemnastą. W domu napisałem do niej. Czułem się lżej. Trochę lepiej. Tak jakoś... inaczej. Coś się zaczęło dziać. Usiadłem przed komputerem i przeglądałem różne rzeczy. Aż zasnąłem, po raz pierwszy od bardzo dawna uruchomiłem budzik w telefonie. Zasnąłem.

                                                          *           *            *


    Gdy Alicja wróciła do domu nie było jeszcze pierwszej. Na dwunastą się umówiła z Asamim. Dlaczego nie przyszedł? Podeszła do laptopa i włączyła go. Zawsze zostawiała go w uśpieniu, żeby szybciej był gotowy do pracy.
    Dopiero teraz zauważyła wiadomość od niego, że nie przyjdzie. Jej oczy zrobiły się szkliste, a później poleciały łzy. Nie miała najmniejszej ochoty zostać w domu. Chwyciła za torbę i wyszła.
    Florek, który nie zdążył jeszcze odejść daleko, zobaczył, że Alicja wychodzi z domu. Postanowił pójść za nią.
    - Hej, Aluś! Poczekaj - zawołał za nią.
    Dziewczyna się odwróciła i nie zwolniła kroku, tylko poszła w kierunku lasu. Chłopak szedł za nią, a gdy weszli wreszcie do lasu, to podbiegł.
    - Co się stało? - spytał.
    Ujrzał smutną twarz i bezsilne spojrzenie.
    - Czy ty mnie nigdy nie zostawisz samej? - zapytała żałosnym tonem.
    - Chodź, tutaj jest konar. Usiądziesz, ochłoniesz.
    Dziewczyna się zdziwiła, że chłopak po raz pierwszy nie atakuje jej swoją drwiną. Zaskoczona posłuchała go, chociaż nadal była w gotowości, żeby uciec gdzie pieprz rośnie.
    - Lubię ten las - poinformował ją Intruz.
    - No i? - odrzekła chłodno.
    - Nic. Ma takie świeże powietrze.
    Nie odezwała się. Dłuższą chwilę siedzieli w ciszy i patrzyli, każde w swoją stronę. Cisze przerwało głośne burczenie brzucha.
    - Przepraszam - powiedział Florek.
    - Czyżbyś był zbyt zajęty, żeby zjeść drugie śniadanie? - spytała złośliwie.
    - Zaczynam mieć podejrzenie, że bawi Cię moje nieszczęście - mówi to prawie żałośnie.
    Dziewczyna zdziwiona jego postawą zaczęła grzebać w torbie i szukała jakichś batonów, miała pewność, że coś tam będzie. Zdziwiła się, że było pudełko ze świeżymi kanapkami. Pani Grażynka musiała przygotować jak Alicja była na rozpoczęciu roku szkolnego. Wyjęła kanapkę.
    - Co to za Talib? - zapytał Flo.
    Spojrzała na speszonego chłopaka, który szedł obok nich. Trochę dziwnie wygląda, no ale bez przesady. Chwilę później już go nie było.
    Podała Florkowi kanapkę.
    Zielone oczy rozbłysły autentycznym uwielbieniem.
    -Mogę?- Zapytał, chociaż było oczywiste, jak bardzo chce tej kanapki.
    Ala podsunęła mu ją niemal pod nos. Nie potrzebował kolejnej zachęty. Przymknęła oczy i odchyliłam głowę do tyłu. Słońce ogrzewało jej twarz, a gdzieś zza drzew słychać było kojący szum morza. Powoli wstała i niespiesznie ruszyłam w kierunku plaży. Nawet nie musiałam upewniać się, czy idzie za nią. Czuła go. I w jakiś sposób, podobała mi się jego obecność. Teraz już nie przejmowała się jakimś Asamim.
    Przez jakiś czas dziewczyna chodziła po plaży i słyszała jak Flo gwizda jakąś znaną melodię. Czemu on jeszcze za mną łazi? - pomyślała. Ale nie potrafiła być na niego wściekła. Nie denerwował już jej jak na początku. Nawet fakt, że odprowadził ją do domu nie był taki irytujący.

    Czasami Rzeczywistość naprawdę jest ciekawsza od Pożeracza. Leżąc w łóżku, poprawiła poduszkę i spojrzała w stronę komputera. To pierwszy dzień, od prawie dwóch lat, kiedy korzystała z tego pudła mniej niż godzinę, ba, mniej niż dziesięć minut. I nie wymagało to ode mnie specjalnego wysiłku. Nie chciało mi się.Nawet nie interesowało mnie, co Asami ma mi do powiedzenia.
Czy tak właśnie jest, kiedy ma się normalne życie?
Kiedy ma się przyjaciół?Czy Intruz jest moim przyjacielem?
Może powinnam zapytać?

    Jej myśli powoli rozpłynęły się, zmieniając w sny, których później nie pamiętała.

Rozdział III

    R 3 - Zmiany


    Budzik rozpoczął swój poranny rytuał. Ogłaszał, a raczej krzyczał, że czas iść do szkoły, czas się ubierać, czas wstawać.
    Alicja wyłączyła urządzenie. Spojrzała na okno, które było bezpiecznie odgrodzone od świata zieloną roletą. W łóżku jest ciepło, bezpiecznie. Po co wstawać?
    W głowie pojawiało się pytanie, które zadał niedawno Asami. "A może się spotkamy?", nie mogła przestać o tym myśleć. Od jakiegoś czasu z nim rozmawiała, a gdy okazało się, że mieszkają w jednym mieście, to przejęła inicjatywę spotkania. Chciała. Ale później poczuła, że to jest słomiany zapał i przyszedł później strach. A co jeśli to nie jest taka osoba, za którą się podaje? A może to pedofil?
    W odpowiedzi na te myśli parsknęła śmiechem i stwierdziła, że czas wstawać, bo zaraz Programistka wejdzie i będzie ją ustawiać na siłę.
    Znowu pomyślała o spotkaniu z Asamim. Tym razem inny tok myślenia przyszedł. Po raz pierwszy w życiu pomyślała "Co ja na siebie włożę?"
    Aż sama się zdziwiła. Co kolejne myśli, to bardziej zaskakujące. Odpowiedź, co do jej ubioru była na wieszaku, starannie przygotowane i wyprasowane przez gosposię.
    Pierwszy dzień w liceum.
    Poszła do łazienki i bez emocji zaczęła czesać swoje złote włosy. Następnie związała je w kucyk i przemyła twarz. Zaczęła rozmyślać nad tym jak będzie wyglądać nowa szkoła. Ale po chwili cofnęła te myśli. I tak się z nikim nie zaprzyjaźnię... Do tego, wymagana jest interakcja.
    - Po prostu to przeżyj - powiedziała sama do siebie.
    Pomyślała o Florku. Co za idiotyczne imię. Po co on tu przyszedł? Wiedziała, że już go nie lubi. Tak jak do reszty przyszłej klasy była nastawiona chłodnie, to tak do Florka już miała lodowatą niechęć.

    Rozejrzała się po wielkiej sali gimnastycznej, na której ustawiono rzędy krzeseł i podium z mikrofonem. Przemowa dyrektorki. Mówiła już prawie godzinę.W sali było mnóstwo ludzi.
    Kiedy patrzę, na tą biało-granatową masę, zaczynam się dusić. Ostatni raz, spędziłam tyle czasu w tłumie, kiedy babcia zabrała mnie na mszę. Miałam Pięć lat. Podobno, zrobiłam "cyrk na cały kościół". Babcia już mnie nigdzie nie zabiera. W sumie, nikt już mnie nigdzie nie zabiera. No ale dziś, dziś to się zmieni. Dzisiaj idę z Asamim do kawiarni...
    Nie miała pojęcia, że siedzi i uśmiecha się.
    Nawet nie zauważyła, że przemówienie się skończyło. Ktoś delikatnie dotknął jej ramienia. Szarpnęła się.
    - Przepraszam..- Ruda, piegowata dziewczyna, siedząca obok, uśmiechała się do niej.
    Mrugam. Nie mogę się powstrzymać.
    - Tak?- Udaje mi się wydusić.
    - Mamy rozejść się do swoich klas.- Powiedziała, a wyraz jej twarzy zupełnie się przy tym nie zmienił.
    Jak można mówić, jednocześnie szczerząc się w ten sposób? Kolejna z zagadek natury. Kiedy nie reagowała, dziewczyna dodaje nieco głośniej:
    - Blokujesz wyjście, rusz się.
    Alicja zapłonęła czerwonym rumieńcem. Ruszyła ze spuszczoną głową i ciężarem dziesiątek spojrzeń. Miała ochotę rozpłynąć się w powietrzu.

    Klasa okazała się pracownią biologiczną. W sumie lepsze to, niż mieć za wychowanicę chemicę - pomyślała. Dziewczyna nienawidziła chemii. Te wszystkie probówki przyprawiały ją o dreszcze.
    Prawie wszystkie miejsca były zajęte. Ludzie podobierali się w pary i małe grupki. Złotowłosa dziewczyna poszła do jednej z pustych ławek z przodu i usiadła przy niej. Wiedziała, że tak już prawdopodobnie zostanie. Niespecjalnie ją to bolało, bo w taki sposób przetrwała gimnazjum. Kolejne lata samotności w tłumie nie będą dla niej większym ciężarem, czy to przez przyzwyczajenie?
    Jeden z chłopaków zaczął szeptać do drugiego i pokazywał palcem jej buty. Alicja lubiła swoje trampki, ale w tym momencie żałowała, że nie ubrała zwykłych, nudnych, eleganckich butów. Dziewczyna odwróciła wzrok i tępo patrzyła na pustą tablicę, głowę podtrzymywała ręką, by zasłonić wyraz twarzy zdradzający, że ma mocno zaciśnięte szczęki.
    Wychowawczyni przekłada papiery na biurku, podnosi głowę i obrzuca salę spojrzeniem. Jest zaskakująco młoda i ma sporą nadwagę. Lustrowała klasę szybkim spojrzeniem, starannie omijając ławkę obok siebie. Alicja poszła w jej ślady i doszła do wniosku, że większość to dziewczyny.
    Nauczycielka odchrząknęła i właśnie zbierała się, żeby coś powiedzieć, kiedy drzwi sali otwierają się. W takich wypadkach, oczywiste jest, że spojrzenia wszystkich skupiają się, na osobie pojawiającej się w drzwiach. W drzwiach stał Intruz. Dziewczyna zacisnęła szczęki jeszcze mocniej, o ile to było możliwe.
    O losie, poważnie? Jakie są szanse na to, że ta irytująca jednostka, trafi  do tej samej klasy...? Dlaczego?! Chłopak szedł w jej stronę. Chociaż była jeszcze jedna wolna ławka, to on wolał siedzieć obok Alicji. Dziewczyna zaczęła sobie powtarzać, że to sen, koszmar, tylko bez możliwości wybudzenia się.



                                                             *              *              *


    Kolejny dzień zaczyna się bez większej zmiany. Siedzę na tym cholernym parapecie i spoglądam na ludzi idących załatwiać swoje sprawy. Widzę jak młodzi idą w stronę pobliskiego liceum. Wszyscy ubrani, jak na pogrzeb. Nikt nie mówił, że rozpoczęcie roku szkolnego jest wesołym świętem.
    Mam nadzieję, że ona nie będzie zła, że się nie zjawię w tej kawiarni. Zabrakło mi odwagi. Jestem tchórzem. Może ona się na mnie obraziła? Nie odezwała się od wczoraj ani słowem. Ani literką na monitorze. Nawet emotikonką...
    Spojrzałem w dół. Osiem pięter mnie dzieliło od szarego chodnika, który był jeszcze mokry od deszczu. A gdyby się tak rzucić? Poczuć wiatr we włosach. Wykrzyczeć na całe gardło, że wreszcie jestem wolny? Zdążyłbym z tej wysokości to wykrzyczeć? Chyba nie. I tak bym tego nie zrobił. Ani nie wykrzyczał, ani nie rzucił się. Jestem w końcu tchórzem.
    Spojrzałem na zegarek. Na trzynastą trzydzieści mam być u pani psycholog, która obiecała przez telefon, że mi pomoże. Co mnie podkusiło, żeby tam zadzwonić? Czemu to zrobiłem? A może nie przyjść?
    Nie. Nie mogę nie przyjść. Wystarczy, że wystawiłem tą biedną dziewczynę. Muszę chociaż coś zrobić ze swoim życiem, do cholery! Jak nie teraz to... może jutro?
    Chciałbym kiedyś pojechać do rodziny.
    Pogadać jak ojciec z synem, może coś by to dało. Nie, wątpię. Tam nigdy nie było atmosfery do rozmów. Mieszkali na wsi i zawsze byli zajęci swoimi sprawami. Chcieli, żebym się uczył w mieście. To pojechałem do miasta, ale... ono mnie przytłoczyło.
    Pierwszą klasę liceum zawaliłem. Teraz byłbym w trzeciej. Maturalna. Ale nie. Ciekawe czy oni wierzą w to, że chodzę nadal do szkoły? Ciekawe czy mają mi za złe, że nie przyjeżdżam. Mógłbym właściwie zacząć od nowa pierwszą klasę. Nie wiem. Zobaczymy co terapeutka mi powie. Już dziesiąta. Jeszcze trochę czasu. Chyba za godzinę wyjdę, bo w tych czterech ścianach nie wytrzymam.
   

    Wyszedłem o dużo za wcześnie. Postanowiłem pójść ścieżką w lesie. Nie wiem gdzie iść, więc poszedłem gdziekolwiek. Zbliżyłem się do sporej polanki. Ale trochę za późno zauważyłem ludzi siedzących na zwalonym konarze. Co prawda to była tylko para, ale zawsze coś. Chyba młodsi ode mnie. Spojrzałem na nich.
    - A co to za Talib? - zapytał chłopak.
    Dziewczyna całkowicie ignorowała otoczenie, nie była niczym innym zainteresowana tylko i wyłącznie swoją torbą, na której miała skomplikowaną kanapkę. Minąłem ich i poszedłem swoją drogą.
    Ciekawe. Nikt na mnie nie mówił Talib. To pewnie przez tę arafatkę, może dlatego, że mam szarą czapkę z daszkiem? Dłuższe włosy... Dopiero teraz sobie przypomniałem, że dawno ich nie myłem. Chyba wypada zdjąć tam czapkę... Mam nadzieję, że mimo to będzie mi chciała pomóc.
    Spojrzałem na zegarek, już trzynasta dwadzieścia. Dobra. Czas się ewakuować z lasu. Zbliżam się do ulicy i idę wzdłuż niej. Większy dom. Szyld z napisem "Psychoterapia" z numerem telefonu, na który wczoraj zadzwoniłem. Znów patrzę na zegarek, godzina trzynasta trzydzieści. Wejdę.
    W środku była poczekalnia. Żółto-niebieskie ściany i kilka krzeseł. Ładny zegar, taki jak na dworcach są, tylko stosunkowo mniejszy. Akurat tutaj pasował. Czułem się tutaj jak na dworcu. Czekam właśnie na mój pociąg do szczęścia. Idę teraz po bilet. Teraz mam negocjować o jego cenę. Czy to uczucie ekscytacji? Ciekawe. Może to coś da. Nikogo nie było. Chwilę później wyszła z gabinetu pewna kobieta, a zaraz za nią druga, o bardzo przyjaznym wyrazie twarzy.
    - Pan Przemysław Król?
    Kiwnąłem głową i poszedłem z nią do sporego gabinetu.

Rozdział II

     R 2 - Wiatr



    Leżałem i zastanawiałem się czy warto wstać. Po raz kolejny. Chyba trzeci w tym tygodniu, chociaż nadal jest poniedziałek. Chyba. Już dawno straciłem poczucie czasu.
    Postanowiłem, że wstanę. Zrobiłem sobie kawę i usiadłem, jak co dzień, na parapecie. Aż mi się przypomina piosenka pewnego Łódzkiego zespołu, który w jednej piosence opisuje prawie identyczną sytuację jak moja.
    Było około południa. Wreszcie słońce świeciło nad miastem. Teraz miały przyjść ostatnie ciepłe dni tego lata. Ale nie bez wiatrów. A tego dnia wiało dość mocno.
    Wrzesień. Tego miesiąca dzieciaki podniecają się tym, że będą iść do szkoły, że będzie coś się działo, a czym starsze, tym bardziej zmęczone zbędną nauką. Bo komu przydało się w życiu, że jedna z organelli nazywa się mitochondrium i produkuje energię? Myślę, że tylko lekarzom i biologom przydała się ta wiedza.
    Szkoła. Tak, też kiedyś tam chodziłem. Będzie już prawie dwa lata...
    Dokończyłem kawę w akompaniamencie Pink Floydów i ruszyłem do komputera. Zobaczyłem, że jest parę wiadomości od Niej. Od paru dni nalegała, żeby się spotkać ze mną. Źle się czuję. Nie mam ochoty. Napiszę, że jestem chory. Tak będzie lepiej i dla mnie, i dla niej. Po co jej taka znajomość ze mną?
    Głupio mi się zrobiło, bo sam na początku chciałem się spotkać, bo naprawdę dobrze mi się rozmawiało z nią, ale teraz... gdy okazało się, że mieszka gdzieś w okolicy, to odechciało mi się takich znajomości. Sam nie wiem czemu. Może dlatego, że się boję? Jedyni moi znajomi są w internecie. Chyba jest coś ze mną nie tak...
    Od dawna chciałem to zmienić, ale nie potrafiłem. Jestem człowiekiem, który potrzebuje kopa w tyłek, żeby ruszyć do przodu, a wszyscy, którzy byli zdolni mnie kopnąć w dupę, żebym ruszył, to albo nie żyją, albo mieszkają parędziesiąt kilometrów ode mnie. Dobrze, że ciocia miała tyle kasy, że nie muszę iść do pracy, tylko mogę jeszcze żyć z jej darowizny.
    Pomyślałem o niej, znowu. Ciekawe, że znałem tak niewiele szczegółów z jej życia, a ciągnęło mnie do niej. Tego się bałem...
    Wiatr siał spustoszenie i okno jeździło, to w tą, to w tamtą. Postanowiłem podejść, żeby je zamknąć. Do mojego pokoju wpadła karteczka. Pomyślałem, że to zwykły śmieć, ale i tak obejrzałem co to. Głupio byłoby wyrzucić coś, co jest warte... cokolwiek.
    Na karteczce było napisane: Jeżeli masz problem, jesteś zdesperowany i nie wiesz jak sobie z tym poradzić? Zadzwoń!
    Pod spodem był podany numer.
    Jaka bzdura, kto by dał się na to nabrać?
    Poszedłem do kuchni i... zadzwoniłem.


                                                          *          *          *


    Alicja siedziała przy komputerze i patrzyła się w monitor. Od dłuższego czasu czekała na odpowiedź, ale jak nie przychodziła, tak jej nadal nie było. Nie wiedziała co robić ze sobą. Zadawała sobie pytanie, czy może gdzieś wyjść, ale nie, od razu powstawała bariera. Nie chciała. Wystarczyło, że chodziła do szkoły.
    Jak by tego było mało, to była nowa szkoła, liceum. Nowi ludzie, nowe twarzy, które zdążyła już znielubić.
    Każdy dzień wyglądał prawie identycznie. Szła do szkoły, przesiedziała wszystkie lekcje, wracała, szła do komputera, nagle robił się wieczór, brała prysznic i szła spać, jeżeli nikt akurat nie był na chacie. I tak przez ostatnie dwa lata dzień w dzień. Dni tygodnia rozróżniała po zawartości plecaka.
    Czasem, gdy wracała ze szkoły, to spotykała matkę, która akurat nie miała żadnego pacjenta, pytała się wtedy "co w szkole?", dziewczyna od razu automatycznie odpowiadała ogólnikami typu "jak zwykle". Tego popołudnia również o tym pomyślała Mam być jak robot. Wykonywać polecenia. Nie ulegać awarii. Więc działam. Robię. Automatyzuję czynności.
    Alicja usłyszała dzwonek, poczekała, ale gdy zagrzmiał drugi raz, to postanowiła podejść, bo już ją wkurzał. Otworzyła drzwi i zobaczyła chłopaka. Był chudy, wysoki i zdenerwowany, miał w ręce siatkę. Poczuła, że jej policzki płoną. Nienawidziła tego uczucia.
    - ... kazały mi tu przyjść, mogę poczekać na korytarzu, czy coś. Jak chcesz...
    - ...co? - zapytała, bo nie zrozumiała połowy z wypowiedzi chłopaka.
    - Moja mama kazała mi tu przyjść i... eee... ja do pani Marty.
    Przyjrzała mu się uważniej. Chciała, żeby zniknął, bo w jej pokoju czekało na nią całe życie, a on jest tylko zbędną abstrakcją i w dodatku jeszcze nie zaadresowaną do niej, tylko do jej matki. Miała ochotę zatrzasnąć drzwi przed nosem, ale zamiast tego wpuściła go do środka.
    - Jasne. Tam jest gabinet matki - wskazała i powiedziała bezbarwnym głosem, a następnie wróciła do swojego Królestwa. Przelotnie pomyślała jeszcze, że okropnie wygląda w tej koszuli.
    Asami jej wysłał jakiś link. Jej serce zabiło mocniej. Włączyła utwór, ale nie spodobał się jej. Mimo tego napisała, że jest naprawdę fajny.
    Za plecami usłyszała parsknięcie. Zaskoczona odwróciła się i spojrzała się na Intruza.
    - To prywatna konwersacja. - Alicja miała ochotę rzucić w chłopaka czymkolwiek, co będzie pod ręką. Co za bezczelność!
    - Przecież ten kawałek jest denny. Nawet ci się nie podoba - rzekł chłopak.
     - Co ty możesz wiedzieć? - zapytała. - Przecież nawet mnie nie znasz...
    Spojrzał na nią. Zaczęła się gotować od środka. Jeszcze nigdy nie spotkała się z czymś takim i nawet nie wiedziała jak zareagować.
    - Myślisz, że ten Asami zna Cię lepiej? Przecież nie piszesz prawdy. Nawet Twój nick to kłamstwo.Nie masz jeszcze osiemnastu lat...
    - Zamknij się! - warknęła. - Co cię to wszystko obchodzi?
    Drzwi do pokoju dziewczyny otworzyły się, a w nich stanęła matka, Programistka. Zmierzyła nas wzrokiem i powiedziała:
    - Nie zamykajcie drzwi.
    - Przecież nie będziemy uprawiać sexu - odparła Alicja, zanim zdążyła pomyśleć. Zobaczyła, że twarz Intruza robi się cała czerwona. Poczuła zaskakującą satysfakcję, ale jej triumf nie trwał długo.
    - Nie odzywaj się tak do mnie - powiedziała matka dziewczyny. - Masz gościa, pójdźcie na spacer, porozmawiajcie jak normalni ludzie.
    "Porozmawiajcie jak normalni ludzie". To nawet śmieszne. Ta krótka wymiana zdań, jest naszą najdłuższą konwersacją od prawie dwóch lat. Nie wiem jak rozmawiają normalni ludzie. Ze mną nikt nie rozmawia. Ja rozmawiam pisząc. Pisze swoje konwersacje. Litery i słowa tworzą moje życie.
    - To nie mój gość... On przyszedł do ciebie, nie mam pojęcia co robi u mnie w pokoju.
    Pani Marta zmierzyła go wzrokiem. Czekała na odpowiedź.
    - Eee... tak, moja mama panią pozdrawia i chciałem powiedzieć, że będę chodzić do jednej klasy z pani córką. Moja mama ma na imię Beata i mówiła, że razem z panią...eee... studiowała.
    - Ach. Beata. Dawno jej nie widziałam - odpowiedziała. - Możesz ją również pozdrowić. Chciałeś przyjść poznać lepiej moją córkę? Rozumiem. Tylko proszę, nie siedź za długo, pewnie twoja mama będzie się martwić.
    - Dobrze - odparł prawie natychmiast. - Mam dla pani jeszcze ciasto od mamy. - Chłopak wyjął zapakowaną babkę, którą przyniósł w siatce.
    - Och, dziękuję! -Wzięła prezent i już miała wychodzić, gdy nagle się zatrzymała. - Jeszcze jedno, dziecko, jak masz na imię? - zapytała się Programistka.
    - Florek.
    Dziewczyna parsknęła. Co za idiotyczne imię!
    - Aluś, uspokój się. Drzwi mają być otwarte - pada komenda i kobieta wychodzi z pokoju.
    Na szczęście zaraz potem wyszedł Florek.
    - No to do zobaczenia jutro - rzekł na pożegnanie.
    Dziewczyna pomyślała, że jak wcześniej było źle, to teraz było jeszcze gorzej. Do tego Asami się już nie odezwał tego dnia. Czy może być coś gorszego? - zapytała w myślach. Stwórca chyba wziął to za wyzwanie...
    Na dworze rozpętało się wietrzysko. Alicja zamknęła okno i postanowiła, że pójdzie spać, bo nie ma ochoty już na nic.

Wstęp i Rozdział I

Witam, postanowiłem zacząć pisać opowiadanie i od razu je publikować na blogu. Nie jest to odkrywczy sposób dzielenia się swoim rzemiosłem, ale z pewnością mogę się dowiedzieć, o ile ktoś to przeczyta, Waszej opinii na temat tego co będę tutaj tworzył.

Nie przedłużając, to w skrócie opiszę o czym będę pisać i rozpocznę pracę…

To tak, naszym głównym bohaterem będzie Przemek. Dość pesymistyczna postać, która uważa, że świat jest zły i niedobry, ma depresję i nie lubi wychodzić z domu. Bywa. Ale przed nim będzie szereg różnych wyzwań i zwrotów akcji, które będą miały na celu uspołecznienie naszego bohatera. Czy to zachęci do czytania? Nie wiem. Ale mimo wszystko mam nadzieję, że ktoś to zacznie czytać i mu się spodoba.

Chciałbym jeszcze zaznaczyć, że wątki opowiadające historię Alicji są napisane przez użytkownika Dziabeł (taka miła Asia, która rozpoczęła cały ten projekt, a ja go teraz kontynuuję). 



R 1 – Przemek
     Cisza. Nie, nie do końca. W głowie jakiś szum i wiatr za otwartym oknem, a do tego muzyka, której już prawie nie słyszę, bo ona stała się częścią mnie. Tylko tyle. Codziennie. Z kubka paruje ciepła kawa. Nawet nie mam ochoty wypić kolejnego łyka. Szara codzienność.
Czy może być coś bardziej nudnego niż rutyna, której największym urozmaiceniem jest wychodzenie z domu po coś do jedzenia? Nie wiem.
    Na parapecie siedzę. Patrzę z ósmego i widzę ludzi jak mrówki idących w sobie znanym kierunku. Nigdy nie miałem lęku wysokości. Od prawie dwóch lat co rano siadam na tym parapecie i przyglądam się szarej rzeczywistości. Szare domy, szare ulice, poszarzałe drzewa, a niebo ostatnio też nie jest niebieskie. Panorama ciągnie się niemiłosiernie szlaczkiem bloków, gmachów i z daleka widać pojedyncze domy jednorodzinne.
    Czy to wszystko jest tego warte?
    Nie wiem.

    Pyk.

    Spojrzałem na komputer, na który przyszła nowa wiadomość. Nie miałem sił, ani chęci, żeby wrócić tam. Pociągnąłem łyk kawy i zamknąłem na chwilę oczy. Kiedy ostatnio spałem? Nie wiem. Jaki dzisiaj jest dzień tygodnia? Kolejny. Co będzie dzisiaj robić? To co zwykle. Czy to wszystko ma sens? Nie.
Postanowiłem, że jednak podejdę do tego komputera, bo jeszcze rzucę się z tego okna. Wstałem trochę za szybko, bo w głowie poczułem, że świat mi się zakręcił, ale po chwili wszystko wróciło do normy i powolnym krokiem podszedłem do mojego elektronicznego okna na świat.
    Na jakimś forum pojawiła się prywatna wiadomość. Uśmiechnąłem się. Ona nadal chce ze mną rozmawiać! Pomimo, że wysłałem jej dość czarny i szczegółowy obraz mojego życia to ona i tak napisała, że jest wszystko okej, że to nie jest aż wcale takie dziwne jak mi się wydaje. Ciekawe czemu tak sądzi…
    Ale tym razem wysłała wiadomość z załącznikiem. Zdjęcie jej obrazu. Przedstawiał anioła w czarnej szacie z ognistym mieczem w ręku. Otaczały go płomienie, a za nim jakby stały rozmyte posągi. Byłem pod wrażeniem. Jakoś dziwnie ten obraz trafił do mnie. A do tego komentarz: Twoja historia skojarzyła mi się z tym obrazem. Ciekawe. Poczułem się trochę lepiej. Już nie było czarnych myśli… no dobra, były, ale teraz innym torem jechałem. Tylko ważne, żebym się nie wykoleił.
     Napisałem do niej kolejną wiadomość, pozbawione sensu słowa. Cieszę się, że ktoś chce czasami się dowiedzieć co tam u mnie. Ciekawe. Szkoda, że moi rodzice nie są tacy jak inni, obcy.
Spojrzałem jeszcze raz za okno. Zaczęło padać. A niech to. I tak muszę iść do sklepu kupić parę rzeczy, bo w domu nie mam już absolutnie nic. Nie takie nic, jak czasami moja matka mówiła patrząc do lodówki, gdzie można było znaleźć wiele niepotrzebnych rzeczy. Moje nic polega na tym, że w lodówce mam tylko światło i chłód.
    Tak więc ślamazarnie zacząłem zbierać się do wyjścia odnajdując sobie coraz więcej bzdurnych rzeczy do roboty. Ale w końcu jak zobaczyłem która jest godzina, to postanowiłem wreszcie pójść, bo za niecałą godzinę zamykają nocny.
    Nie lubię jeździć windą. Nigdy nie lubiłem. Nieważne, że mieszkam na ósmym piętrze, zawsze schodzę schodami. Zawsze mam czas. Nigdzie się nie spieszę.
    Krótka wizyta w sklepie. Zawsze jak jestem w sklepie to mam wrażenie, że ludzie w środku mnie bez przerwy oceniają. To w jaki sposób chodzę, jak wyglądam, co kupuję i jak się odzywam. Ale żeby żyć, muszę kupować jakieś rzeczy. Tak więc muszę chodzić do sklepu. Chociaż nie jestem szczególnie przywiązany do życia, to jednak nie widzi mi się, żeby konać z głodu w mieszkaniu.
    Po takiej wizycie wracam do domu. Znowu przed komputer, bo przecież mogło się coś zmienić! Nie? Ojej. Szkoda. A gdyby przyszła wiadomość z rozwiązaniem wszystkich problemów?
    W międzyczasie przestało padać. Wyszło wieczorne słońce i oświetliło swym pomarańczowym blaskiem ulice, by za niedługo schować się za lasem. Ładne zakończenie dnia. Szkoda, że nie zwracam na to większej uwagi. Włączyłem muzykę, zjadłem coś i zrobiłem sobie kolejny kubek kawy, żeby posiedzieć na parapecie i patrzeć, ale nie widzieć. Rozmyślać o wszystkich ważnych sprawach. Tylko co jest tak naprawdę ważne?
   Mniej więcej tak wyglądał każdy mój dzień. Lecz ta historia nie opowiada o tym jak siedziałem po uszy w depresji, lecz tym co sprawiło, że wreszcie wyszedłem z domu, i jak trafiłem z powrotem do szkoły, po dwóch latach od rzucenia nauki i co się z tym dalej wiązało…