R 2 - Wiatr
Leżałem i zastanawiałem się czy warto wstać. Po raz kolejny. Chyba trzeci w tym tygodniu, chociaż nadal jest poniedziałek. Chyba. Już dawno straciłem poczucie czasu.
Postanowiłem, że wstanę. Zrobiłem sobie kawę i usiadłem, jak co dzień, na parapecie. Aż mi się przypomina piosenka pewnego Łódzkiego zespołu, który w jednej piosence opisuje prawie identyczną sytuację jak moja.
Było około południa. Wreszcie słońce świeciło nad miastem. Teraz miały przyjść ostatnie ciepłe dni tego lata. Ale nie bez wiatrów. A tego dnia wiało dość mocno.
Wrzesień. Tego miesiąca dzieciaki podniecają się tym, że będą iść do szkoły, że będzie coś się działo, a czym starsze, tym bardziej zmęczone zbędną nauką. Bo komu przydało się w życiu, że jedna z organelli nazywa się mitochondrium i produkuje energię? Myślę, że tylko lekarzom i biologom przydała się ta wiedza.
Szkoła. Tak, też kiedyś tam chodziłem. Będzie już prawie dwa lata...
Dokończyłem kawę w akompaniamencie Pink Floydów i ruszyłem do komputera. Zobaczyłem, że jest parę wiadomości od Niej. Od paru dni nalegała, żeby się spotkać ze mną. Źle się czuję. Nie mam ochoty. Napiszę, że jestem chory. Tak będzie lepiej i dla mnie, i dla niej. Po co jej taka znajomość ze mną?
Głupio mi się zrobiło, bo sam na początku chciałem się spotkać, bo naprawdę dobrze mi się rozmawiało z nią, ale teraz... gdy okazało się, że mieszka gdzieś w okolicy, to odechciało mi się takich znajomości. Sam nie wiem czemu. Może dlatego, że się boję? Jedyni moi znajomi są w internecie. Chyba jest coś ze mną nie tak...
Od dawna chciałem to zmienić, ale nie potrafiłem. Jestem człowiekiem, który potrzebuje kopa w tyłek, żeby ruszyć do przodu, a wszyscy, którzy byli zdolni mnie kopnąć w dupę, żebym ruszył, to albo nie żyją, albo mieszkają parędziesiąt kilometrów ode mnie. Dobrze, że ciocia miała tyle kasy, że nie muszę iść do pracy, tylko mogę jeszcze żyć z jej darowizny.
Pomyślałem o niej, znowu. Ciekawe, że znałem tak niewiele szczegółów z jej życia, a ciągnęło mnie do niej. Tego się bałem...
Wiatr siał spustoszenie i okno jeździło, to w tą, to w tamtą. Postanowiłem podejść, żeby je zamknąć. Do mojego pokoju wpadła karteczka. Pomyślałem, że to zwykły śmieć, ale i tak obejrzałem co to. Głupio byłoby wyrzucić coś, co jest warte... cokolwiek.
Na karteczce było napisane: Jeżeli masz problem, jesteś zdesperowany i nie wiesz jak sobie z tym poradzić? Zadzwoń!
Pod spodem był podany numer.
Jaka bzdura, kto by dał się na to nabrać?
Poszedłem do kuchni i... zadzwoniłem.
* * *
Alicja siedziała przy komputerze i patrzyła się w monitor. Od dłuższego czasu czekała na odpowiedź, ale jak nie przychodziła, tak jej nadal nie było. Nie wiedziała co robić ze sobą. Zadawała sobie pytanie, czy może gdzieś wyjść, ale nie, od razu powstawała bariera. Nie chciała. Wystarczyło, że chodziła do szkoły.
Jak by tego było mało, to była nowa szkoła, liceum. Nowi ludzie, nowe twarzy, które zdążyła już znielubić.
Każdy dzień wyglądał prawie identycznie. Szła do szkoły, przesiedziała wszystkie lekcje, wracała, szła do komputera, nagle robił się wieczór, brała prysznic i szła spać, jeżeli nikt akurat nie był na chacie. I tak przez ostatnie dwa lata dzień w dzień. Dni tygodnia rozróżniała po zawartości plecaka.
Czasem, gdy wracała ze szkoły, to spotykała matkę, która akurat nie miała żadnego pacjenta, pytała się wtedy "co w szkole?", dziewczyna od razu automatycznie odpowiadała ogólnikami typu "jak zwykle". Tego popołudnia również o tym pomyślała Mam być jak robot. Wykonywać polecenia. Nie ulegać awarii. Więc działam. Robię. Automatyzuję czynności.
Alicja usłyszała dzwonek, poczekała, ale gdy zagrzmiał drugi raz, to postanowiła podejść, bo już ją wkurzał. Otworzyła drzwi i zobaczyła chłopaka. Był chudy, wysoki i zdenerwowany, miał w ręce siatkę. Poczuła, że jej policzki płoną. Nienawidziła tego uczucia.
- ... kazały mi tu przyjść, mogę poczekać na korytarzu, czy coś. Jak chcesz...
- ...co? - zapytała, bo nie zrozumiała połowy z wypowiedzi chłopaka.
- Moja mama kazała mi tu przyjść i... eee... ja do pani Marty.
Przyjrzała mu się uważniej. Chciała, żeby zniknął, bo w jej pokoju czekało na nią całe życie, a on jest tylko zbędną abstrakcją i w dodatku jeszcze nie zaadresowaną do niej, tylko do jej matki. Miała ochotę zatrzasnąć drzwi przed nosem, ale zamiast tego wpuściła go do środka.
- Jasne. Tam jest gabinet matki - wskazała i powiedziała bezbarwnym głosem, a następnie wróciła do swojego Królestwa. Przelotnie pomyślała jeszcze, że okropnie wygląda w tej koszuli.
Asami jej wysłał jakiś link. Jej serce zabiło mocniej. Włączyła utwór, ale nie spodobał się jej. Mimo tego napisała, że jest naprawdę fajny.
Za plecami usłyszała parsknięcie. Zaskoczona odwróciła się i spojrzała się na Intruza.
- To prywatna konwersacja. - Alicja miała ochotę rzucić w chłopaka czymkolwiek, co będzie pod ręką. Co za bezczelność!
- Przecież ten kawałek jest denny. Nawet ci się nie podoba - rzekł chłopak.
- Co ty możesz wiedzieć? - zapytała. - Przecież nawet mnie nie znasz...
Spojrzał na nią. Zaczęła się gotować od środka. Jeszcze nigdy nie spotkała się z czymś takim i nawet nie wiedziała jak zareagować.
- Myślisz, że ten Asami zna Cię lepiej? Przecież nie piszesz prawdy. Nawet Twój nick to kłamstwo.Nie masz jeszcze osiemnastu lat...
- Zamknij się! - warknęła. - Co cię to wszystko obchodzi?
Drzwi do pokoju dziewczyny otworzyły się, a w nich stanęła matka, Programistka. Zmierzyła nas wzrokiem i powiedziała:
- Nie zamykajcie drzwi.
- Przecież nie będziemy uprawiać sexu - odparła Alicja, zanim zdążyła pomyśleć. Zobaczyła, że twarz Intruza robi się cała czerwona. Poczuła zaskakującą satysfakcję, ale jej triumf nie trwał długo.
- Nie odzywaj się tak do mnie - powiedziała matka dziewczyny. - Masz gościa, pójdźcie na spacer, porozmawiajcie jak normalni ludzie.
"Porozmawiajcie jak normalni ludzie". To nawet śmieszne. Ta krótka wymiana zdań, jest naszą najdłuższą konwersacją od prawie dwóch lat. Nie wiem jak rozmawiają normalni ludzie. Ze mną nikt nie rozmawia. Ja rozmawiam pisząc. Pisze swoje konwersacje. Litery i słowa tworzą moje życie.
- To nie mój gość... On przyszedł do ciebie, nie mam pojęcia co robi u mnie w pokoju.
Pani Marta zmierzyła go wzrokiem. Czekała na odpowiedź.
- Eee... tak, moja mama panią pozdrawia i chciałem powiedzieć, że będę chodzić do jednej klasy z pani córką. Moja mama ma na imię Beata i mówiła, że razem z panią...eee... studiowała.
- Ach. Beata. Dawno jej nie widziałam - odpowiedziała. - Możesz ją również pozdrowić. Chciałeś przyjść poznać lepiej moją córkę? Rozumiem. Tylko proszę, nie siedź za długo, pewnie twoja mama będzie się martwić.
- Dobrze - odparł prawie natychmiast. - Mam dla pani jeszcze ciasto od mamy. - Chłopak wyjął zapakowaną babkę, którą przyniósł w siatce.
- Och, dziękuję! -Wzięła prezent i już miała wychodzić, gdy nagle się zatrzymała. - Jeszcze jedno, dziecko, jak masz na imię? - zapytała się Programistka.
- Florek.
Dziewczyna parsknęła. Co za idiotyczne imię!
- Aluś, uspokój się. Drzwi mają być otwarte - pada komenda i kobieta wychodzi z pokoju.
Na szczęście zaraz potem wyszedł Florek.
- No to do zobaczenia jutro - rzekł na pożegnanie.
Dziewczyna pomyślała, że jak wcześniej było źle, to teraz było jeszcze gorzej. Do tego Asami się już nie odezwał tego dnia. Czy może być coś gorszego? - zapytała w myślach. Stwórca chyba wziął to za wyzwanie...
Na dworze rozpętało się wietrzysko. Alicja zamknęła okno i postanowiła, że pójdzie spać, bo nie ma ochoty już na nic.
Alicja siedziała przy komputerze i patrzyła się w monitor. Od dłuższego czasu czekała na odpowiedź, ale jak nie przychodziła, tak jej nadal nie było. Nie wiedziała co robić ze sobą. Zadawała sobie pytanie, czy może gdzieś wyjść, ale nie, od razu powstawała bariera. Nie chciała. Wystarczyło, że chodziła do szkoły.
Jak by tego było mało, to była nowa szkoła, liceum. Nowi ludzie, nowe twarzy, które zdążyła już znielubić.
Każdy dzień wyglądał prawie identycznie. Szła do szkoły, przesiedziała wszystkie lekcje, wracała, szła do komputera, nagle robił się wieczór, brała prysznic i szła spać, jeżeli nikt akurat nie był na chacie. I tak przez ostatnie dwa lata dzień w dzień. Dni tygodnia rozróżniała po zawartości plecaka.
Czasem, gdy wracała ze szkoły, to spotykała matkę, która akurat nie miała żadnego pacjenta, pytała się wtedy "co w szkole?", dziewczyna od razu automatycznie odpowiadała ogólnikami typu "jak zwykle". Tego popołudnia również o tym pomyślała Mam być jak robot. Wykonywać polecenia. Nie ulegać awarii. Więc działam. Robię. Automatyzuję czynności.
Alicja usłyszała dzwonek, poczekała, ale gdy zagrzmiał drugi raz, to postanowiła podejść, bo już ją wkurzał. Otworzyła drzwi i zobaczyła chłopaka. Był chudy, wysoki i zdenerwowany, miał w ręce siatkę. Poczuła, że jej policzki płoną. Nienawidziła tego uczucia.
- ... kazały mi tu przyjść, mogę poczekać na korytarzu, czy coś. Jak chcesz...
- ...co? - zapytała, bo nie zrozumiała połowy z wypowiedzi chłopaka.
- Moja mama kazała mi tu przyjść i... eee... ja do pani Marty.
Przyjrzała mu się uważniej. Chciała, żeby zniknął, bo w jej pokoju czekało na nią całe życie, a on jest tylko zbędną abstrakcją i w dodatku jeszcze nie zaadresowaną do niej, tylko do jej matki. Miała ochotę zatrzasnąć drzwi przed nosem, ale zamiast tego wpuściła go do środka.
- Jasne. Tam jest gabinet matki - wskazała i powiedziała bezbarwnym głosem, a następnie wróciła do swojego Królestwa. Przelotnie pomyślała jeszcze, że okropnie wygląda w tej koszuli.
Asami jej wysłał jakiś link. Jej serce zabiło mocniej. Włączyła utwór, ale nie spodobał się jej. Mimo tego napisała, że jest naprawdę fajny.
Za plecami usłyszała parsknięcie. Zaskoczona odwróciła się i spojrzała się na Intruza.
- To prywatna konwersacja. - Alicja miała ochotę rzucić w chłopaka czymkolwiek, co będzie pod ręką. Co za bezczelność!
- Przecież ten kawałek jest denny. Nawet ci się nie podoba - rzekł chłopak.
- Co ty możesz wiedzieć? - zapytała. - Przecież nawet mnie nie znasz...
Spojrzał na nią. Zaczęła się gotować od środka. Jeszcze nigdy nie spotkała się z czymś takim i nawet nie wiedziała jak zareagować.
- Myślisz, że ten Asami zna Cię lepiej? Przecież nie piszesz prawdy. Nawet Twój nick to kłamstwo.Nie masz jeszcze osiemnastu lat...
- Zamknij się! - warknęła. - Co cię to wszystko obchodzi?
Drzwi do pokoju dziewczyny otworzyły się, a w nich stanęła matka, Programistka. Zmierzyła nas wzrokiem i powiedziała:
- Nie zamykajcie drzwi.
- Przecież nie będziemy uprawiać sexu - odparła Alicja, zanim zdążyła pomyśleć. Zobaczyła, że twarz Intruza robi się cała czerwona. Poczuła zaskakującą satysfakcję, ale jej triumf nie trwał długo.
- Nie odzywaj się tak do mnie - powiedziała matka dziewczyny. - Masz gościa, pójdźcie na spacer, porozmawiajcie jak normalni ludzie.
"Porozmawiajcie jak normalni ludzie". To nawet śmieszne. Ta krótka wymiana zdań, jest naszą najdłuższą konwersacją od prawie dwóch lat. Nie wiem jak rozmawiają normalni ludzie. Ze mną nikt nie rozmawia. Ja rozmawiam pisząc. Pisze swoje konwersacje. Litery i słowa tworzą moje życie.
- To nie mój gość... On przyszedł do ciebie, nie mam pojęcia co robi u mnie w pokoju.
Pani Marta zmierzyła go wzrokiem. Czekała na odpowiedź.
- Eee... tak, moja mama panią pozdrawia i chciałem powiedzieć, że będę chodzić do jednej klasy z pani córką. Moja mama ma na imię Beata i mówiła, że razem z panią...eee... studiowała.
- Ach. Beata. Dawno jej nie widziałam - odpowiedziała. - Możesz ją również pozdrowić. Chciałeś przyjść poznać lepiej moją córkę? Rozumiem. Tylko proszę, nie siedź za długo, pewnie twoja mama będzie się martwić.
- Dobrze - odparł prawie natychmiast. - Mam dla pani jeszcze ciasto od mamy. - Chłopak wyjął zapakowaną babkę, którą przyniósł w siatce.
- Och, dziękuję! -Wzięła prezent i już miała wychodzić, gdy nagle się zatrzymała. - Jeszcze jedno, dziecko, jak masz na imię? - zapytała się Programistka.
- Florek.
Dziewczyna parsknęła. Co za idiotyczne imię!
- Aluś, uspokój się. Drzwi mają być otwarte - pada komenda i kobieta wychodzi z pokoju.
Na szczęście zaraz potem wyszedł Florek.
- No to do zobaczenia jutro - rzekł na pożegnanie.
Dziewczyna pomyślała, że jak wcześniej było źle, to teraz było jeszcze gorzej. Do tego Asami się już nie odezwał tego dnia. Czy może być coś gorszego? - zapytała w myślach. Stwórca chyba wziął to za wyzwanie...
Na dworze rozpętało się wietrzysko. Alicja zamknęła okno i postanowiła, że pójdzie spać, bo nie ma ochoty już na nic.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz