Witam, postanowiłem zacząć pisać opowiadanie i od razu je publikować na blogu. Nie jest to odkrywczy sposób dzielenia się swoim rzemiosłem, ale z pewnością mogę się dowiedzieć, o ile ktoś to przeczyta, Waszej opinii na temat tego co będę tutaj tworzył.
Nie przedłużając, to w skrócie opiszę o czym będę pisać i rozpocznę pracę…
To tak, naszym głównym bohaterem będzie Przemek. Dość pesymistyczna postać, która uważa, że świat jest zły i niedobry, ma depresję i nie lubi wychodzić z domu. Bywa. Ale przed nim będzie szereg różnych wyzwań i zwrotów akcji, które będą miały na celu uspołecznienie naszego bohatera. Czy to zachęci do czytania? Nie wiem. Ale mimo wszystko mam nadzieję, że ktoś to zacznie czytać i mu się spodoba.
Chciałbym jeszcze zaznaczyć, że wątki opowiadające historię Alicji są napisane przez użytkownika Dziabeł (taka miła Asia, która rozpoczęła cały ten projekt, a ja go teraz kontynuuję).
R 1 – Przemek
Nie przedłużając, to w skrócie opiszę o czym będę pisać i rozpocznę pracę…
To tak, naszym głównym bohaterem będzie Przemek. Dość pesymistyczna postać, która uważa, że świat jest zły i niedobry, ma depresję i nie lubi wychodzić z domu. Bywa. Ale przed nim będzie szereg różnych wyzwań i zwrotów akcji, które będą miały na celu uspołecznienie naszego bohatera. Czy to zachęci do czytania? Nie wiem. Ale mimo wszystko mam nadzieję, że ktoś to zacznie czytać i mu się spodoba.
Chciałbym jeszcze zaznaczyć, że wątki opowiadające historię Alicji są napisane przez użytkownika Dziabeł (taka miła Asia, która rozpoczęła cały ten projekt, a ja go teraz kontynuuję).
R 1 – Przemek
Cisza. Nie, nie do końca.
W głowie jakiś szum i wiatr za otwartym oknem, a do tego muzyka, której
już prawie nie słyszę, bo ona stała się częścią mnie. Tylko tyle.
Codziennie. Z kubka paruje ciepła kawa. Nawet nie mam ochoty wypić
kolejnego łyka. Szara codzienność.
Czy może być coś bardziej nudnego niż
rutyna, której największym urozmaiceniem jest wychodzenie z domu po coś
do jedzenia? Nie wiem.
Na parapecie siedzę. Patrzę z ósmego i
widzę ludzi jak mrówki idących w sobie znanym kierunku. Nigdy nie miałem
lęku wysokości. Od prawie dwóch lat co rano siadam na tym parapecie i
przyglądam się szarej rzeczywistości. Szare domy, szare ulice,
poszarzałe drzewa, a niebo ostatnio też nie jest niebieskie. Panorama ciągnie się niemiłosiernie szlaczkiem bloków, gmachów i z daleka widać pojedyncze domy jednorodzinne.
Czy to wszystko jest tego warte?
Nie wiem.
Pyk.
Spojrzałem na komputer, na który przyszła
nowa wiadomość. Nie miałem sił, ani chęci, żeby wrócić tam. Pociągnąłem
łyk kawy i zamknąłem na chwilę oczy. Kiedy ostatnio spałem? Nie wiem. Jaki dzisiaj jest dzień tygodnia? Kolejny. Co będzie dzisiaj robić? To co zwykle. Czy to wszystko ma sens? Nie.
Postanowiłem, że jednak podejdę do tego
komputera, bo jeszcze rzucę się z tego okna. Wstałem trochę za szybko,
bo w głowie poczułem, że świat mi się zakręcił, ale po chwili wszystko wróciło do normy i powolnym krokiem podszedłem do mojego elektronicznego okna na świat.
Na jakimś forum
pojawiła się prywatna wiadomość. Uśmiechnąłem się. Ona nadal chce ze
mną rozmawiać! Pomimo, że wysłałem jej dość czarny i szczegółowy obraz
mojego życia to ona i tak napisała, że jest wszystko okej, że to nie
jest aż wcale takie dziwne jak mi się wydaje. Ciekawe czemu tak sądzi…
Ale tym razem wysłała wiadomość z
załącznikiem. Zdjęcie jej obrazu. Przedstawiał anioła w czarnej szacie z
ognistym mieczem w ręku. Otaczały go płomienie, a za nim jakby stały
rozmyte posągi. Byłem pod wrażeniem. Jakoś dziwnie ten obraz trafił do
mnie. A do tego komentarz: Twoja historia skojarzyła mi się z tym obrazem. Ciekawe. Poczułem się trochę lepiej. Już nie było czarnych myśli… no dobra, były, ale teraz innym torem jechałem. Tylko ważne, żebym się nie wykoleił.
Napisałem do niej kolejną wiadomość, pozbawione sensu słowa. Cieszę się, że ktoś chce czasami się dowiedzieć co tam u mnie. Ciekawe. Szkoda, że moi rodzice nie są tacy jak inni, obcy.
Napisałem do niej kolejną wiadomość, pozbawione sensu słowa. Cieszę się, że ktoś chce czasami się dowiedzieć co tam u mnie. Ciekawe. Szkoda, że moi rodzice nie są tacy jak inni, obcy.
Spojrzałem jeszcze raz za okno. Zaczęło
padać. A niech to. I tak muszę iść do sklepu kupić parę rzeczy, bo w
domu nie mam już absolutnie nic. Nie takie nic, jak czasami moja matka
mówiła patrząc do lodówki, gdzie można było znaleźć wiele niepotrzebnych
rzeczy. Moje nic polega na tym, że w lodówce mam tylko światło i chłód.
Tak więc ślamazarnie zacząłem zbierać się
do wyjścia odnajdując sobie coraz więcej bzdurnych rzeczy do roboty. Ale
w końcu jak zobaczyłem która jest godzina, to postanowiłem wreszcie
pójść, bo za niecałą godzinę zamykają nocny.
Nie lubię jeździć windą. Nigdy nie lubiłem. Nieważne, że mieszkam na ósmym piętrze, zawsze schodzę schodami. Zawsze mam czas. Nigdzie się nie spieszę.
Nie lubię jeździć windą. Nigdy nie lubiłem. Nieważne, że mieszkam na ósmym piętrze, zawsze schodzę schodami. Zawsze mam czas. Nigdzie się nie spieszę.
Krótka wizyta w sklepie. Zawsze jak jestem
w sklepie to mam wrażenie, że ludzie w środku mnie bez przerwy
oceniają. To w jaki sposób chodzę, jak wyglądam,
co kupuję i jak się odzywam. Ale żeby żyć, muszę kupować jakieś rzeczy.
Tak więc muszę chodzić do sklepu. Chociaż nie jestem szczególnie
przywiązany do życia, to jednak nie widzi mi się, żeby konać z głodu w
mieszkaniu.
Po takiej wizycie wracam do domu. Znowu
przed komputer, bo przecież mogło się coś zmienić! Nie? Ojej. Szkoda. A
gdyby przyszła wiadomość z rozwiązaniem wszystkich problemów?
W międzyczasie przestało padać. Wyszło
wieczorne słońce i oświetliło swym pomarańczowym blaskiem ulice, by za
niedługo schować się za lasem. Ładne zakończenie dnia. Szkoda, że nie
zwracam na to większej uwagi. Włączyłem muzykę, zjadłem coś i zrobiłem
sobie kolejny kubek kawy, żeby posiedzieć na parapecie i patrzeć, ale
nie widzieć. Rozmyślać o wszystkich ważnych sprawach. Tylko co jest tak
naprawdę ważne?
Mniej więcej tak wyglądał każdy mój dzień.
Lecz ta historia nie opowiada o tym jak siedziałem po uszy w depresji,
lecz tym co sprawiło, że wreszcie wyszedłem z domu, i jak trafiłem z
powrotem do szkoły, po dwóch latach od rzucenia nauki i co się z tym dalej
wiązało…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz